Tuesday, June 20, 2006

ΗΡΩ και ΛΕΑΝΔΡΟΣ.




"-Εσύ φοβάσαι το θάνατο? ρώτησε εκείνος ξαφνικά την Ηρώ.

-Εγώ για το θάνατο δεν ξέρω τίποτα, ξέρω μόνο ότι θα πεθάνω στις 12 και 5΄.

............................................................................................................................

Αλλά ο Χρόνος ποτέ δεν στέκεται πάνω σ΄ένα πόδι.Τα πράγματα προχώρησαν.Κάθε βράδυ εκείνος άναβε το φώς τη στιγμή που η Ηρώ το έσβηνε.Εγώ καθόμουν στο μπαλκόνι,κάπνιζα την πίπα μου,που και που σήκωνα το καπέλο μου και το γέμιζα με
καπνό.Έβλεπα απο την άλλη πλευρά του δρόμου,τον Γιάν Κομπάλα να βγάζει τις μποτες του και να τις πετάει,τη μια στη μια και την άλλη στην άλλη γωνία τουδωματίου,να πίνει, κρατώντας το μπουκάλι μόνο με τα δόντια,να κόβει με το σπαθί,μπούτι απο το ψητό κοτόπουλο πάνω στο τραπέζι.Έπειτα να ξαπλώνει στο κρεβάτι,να ξεκοκαλίζει το μπούτι και να ρίχνει το κόκαλο κατευθείαν μέσα στην μπότα,στη γωνία του δωματίου.Ύστερα να βγάζει το πουκάμισό του και εκείνη τη στιγμή ν΄ανοίγει η πόρτα,να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο η Σελήνη και μέσα απο τη Σελήνη,η αδελφή μου,η Ηρώ.
Εκείνη κοιτάζει τον αξιωματικό κατάματα,σα να είναι τυφλή.Τον πλησιάζει,σκύβει επάνω του και εκείνος,με τη γλώσσα,αρχίζει να ξεκουμπώνει την μπλούζα της.Τότε η Ηρώ ρίχνει μιά ματιά προς το μπαλκόνι,όπου εγώ καπνίζω,φτύνει στο κερί,και μαστιγώνοντας τη Σελήνη με τα μαλλιά της,καβαλάει το κρεβάτι του και εκείνον πάνω στο κρεβάτι,έπειτα σαν το χιόνι που πέφτει στη Γη,χωρίς ν΄αποτραβηχτεί ούτε μιά φορά,αρχίζει να κατεβαίνει πάνω στο θήραμά της...
Το καπέλο και τα μαλλιά μου είναι γεμάτα καπνό,μερικές φορές σηκώνομαι και
πηγαίνω στο Πανεπιστήμιο να εξασκηθώ,ή στις ταβέρνες που κολλούν απο την μπύρα.Ή να δω πως οι Εβραίοι θάβουν βιβλία ,αλλά μέσα μου κάτι χύνεται και αισθάνομαι πως το μούσι μου κάτω απο τις κρεατοελιές μεγαλώνει πιο γρήγορα απ΄όσο γύρω τους,αισθάνομαι πως πρέπει να αλλάξω τον εαυτό μου.Πραγματικά αρχίζω να αλλάζω και συνέχεια κάτι κάνω γι΄αυτό.
Μιά μέρα, η αδελφή μου εμφανίζεται φορώντας τα μάτια της σαν πολύ ώριμα φρούτα και τα χέρια ξεχασμένα μέσα στο μανσόν.Ο αξιωματικός Γιάν Κομπάλα δεν ανοίγει πιά την πόρτα του.Εκείνος δέχεται στο δωμάτιό του κάποια άλλη Αγάπη.Η Ηρώ δεν λέει τίποτα.Εγώ κάθομαι όπως συνήθως και περιμένω.Έρχεται η στιγμή που εκείνη σβήνει το φώς στο δωμάτιό της,ενώ εκείνος το ανάβει στο δικό του δωμάτιο.Κι εμένα με διαπερνάει ρίγος στην πλάτη,ξελύνονται οι τρίχες μου κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης,το πουκάμισό μου τρίζει.Σβήνω την πίπα με τον αντίχειρά μου,και βρωμάει όπως το κρέας στα κάρβουνα.Σηκώνομαι αθόρυβα,βγαίνω έξω στο δρόμο,τον διασχίζω και ανεβαίνω ως το διαμέρισμα του
Κομπόλα.Ανοίγω την πόρτα,μπαίνει η σελήνη μέσα στο δωμάτιο,μέσα απο τη σελήνη
μπαίνω κι εγώ.Τον κοιτάζω κατάματα,σαν να μη βλέπω,τον πλησιάζω,σκύβω επάνω του και εκείνος,με τη γλώσσα του,αρχίζει να ξεκουμπώνει το παντελόνι μου.Εκείνη τη στιγμή ρίχνω μιά ματιά πρός το μπαλκόνι μας,όπου κάθεται η Ηρώ,φτύνω στο κερί και ξαπλώνω με τον Κόμπολα.Διότι εγώ είμαι τώρα εκείνος τον οποίο αυτός περιμένει κάθε βράδυ,αντί για την Ηρώ.
Μιά μέρα η Ηρώ σηκώνεται νωρίς,πλέκει τα μαλλιά της με τρόπο που της επιτρέπει
να αισθάνεται σαν να είναι η Άνοιξη,γιατί αυτή είχε διαφορετικούς τρόπους χτενίσματος: εάν έβαζε στα μαλλιά της κορδέλα,αισθανόταν σαν να είναικαλοκαίρι,
εάν χτενιζόταν φτιάχνοντας τα μαλλιά της κοτσίδα,είχε την αίσθηση ότι είναι Άνοιξη.Και εκείνη την ημέρα χτένισε τα μαλλιά της κοτσίδα,πίσω στον αυχένα,και έφυγε νωρίς απο το σπίτι.

Δεν την είδα ποτέ πιά.

Με ειδοποίησαν ότι αυτοκτόνησε.

Εκείνη την ημέρα στις 12 και πέντε σκοτώθηκε απο έκρηξη που την προκάλεσε μόνη
της στο εργαστήριο της Χημείας.Έτσι ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να την ρωτήσω εξαιτίας τίνος έκανε αυτό το βήμα πέρα απο τη γραμμή,του Γιάν ή εμένα.Δεν με άφησαν να δω ούτε τη σορό της.
Το ρολόι τσέπης,απο τότε,το φοράω σταματημένο στην ώρα του θανάτου της,αυτό πάντα δείχνει 12 και πέντε και κάθε μέρα περνάει τη στιγμή της τρομακτικής του ακρίβειας. Και το φοβερό ερώτημα,ποιανού η πράξη,του αξιωματικού ή η δική μου, ποιά απ΄αυτές τις δύο απιστίες την έσπρωξε στο θάνατο,έγινε για μένα ερώτημα ζωής και θανάτου.
Η φιλία μου με τον Γιάν Κομπάλα,βεβαίως διακόπηκε αμέσως.Εκείνος εξαφανίστηκε χωρίς ν΄αφήσει κανένα ίχνος κι εγώ απο τότε γυρίζω σκοντάφτοντας στον ίδιο μου τον ίσκιο...".

26 comments:

John D. Carnessiotis "Asteroid" said...

Ήταν δύσκολες οι τελευταίες ημέρες επαγγελματικά και κοινωνικά, 7, και τώρα βρήκες κι εσύ να αναρτήσεις αυτό το κείμενο, που πιο φωτεινές κι ανάλαφρες δεν τις κάνει...
Είναι σκληρό το βίωμα του θανάτου και το μόνο, πούχω να πω, είναι πως θάπρεπε να κάνει ακόμα πιο σκληρούς εκείνους, που τον έχουν βιώσει εν επαρκεία στον στενό τους περίγυρο. Σκληρούς όχι με την έννοια του κυνισμού ή της αναισθησίας (γιατί αυτό θάδειχνε πως τίποτε δεν επεξεργάσθηκαν και τίποτε δεν κατανόησαν από το βαθύτατο αυτό των βιωμάτων), αλλά μάλλον με την έννοια της αντοχής και της μαχητικότητας!
Ο δικός μας θάνατος δεν μας αφορά και τόσο - στον βαθμό, δηλαδή, που χρονικά δεν συμπίπτουμε ποτέ. Όσο υπάρχουμε εμείς, δεν υπάρχει αυτός κι όταν λαμβάνει χώρα αυτός, δεν υπάρχουμε πια εμείς.
Μας αφορά, όμως, ο θάνατος των αγαπημένων άλλων και οφείλουμε να τον επεξεργασθούμε, γιατί αλλοιώς πάει στράφι το πολύτιμο αυτό βίωμα. Κι ακόμα, θάλεγα και τούτο : στην επεξεργασία και στην μετέπειτα ζωή μας οφείλουμε να αποδώσουμε την αξιοπρέπεια και την αγωνιστικότητα, που είδαμε να χαρακτήρισε τους αγαπημένους άλλους στην εσχάτη αυτή μάχη τους.
Υπάρχει η άποψη που θεωρεί την αυτοκτονία πράξη αδυναμίας - κι ίσως να ισχύει στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Σε κάποιες, ωστόσο, περιπτώσεις είναι δυνατόν να πρόκειται για εκδήλωση ισχύος, έκφανση υψίστης αξιοπρέπειας, πράξη επιβολής ελέγχου στην ανθρώπινη μοίρα, στο μόνο (εκτός από την γέννηση) της ζωής μας γεγονός, που δεν εναπόκειται σ' εμάς.
Τέτοιες σκέψεις μου γέννησε η εσωτερική πλευρά του ανέμου σου, 7. Ενώ πυρώνει θείος Ιούνιος μήνας κι ενώ έχουμε όλοι ανάγκη από την εξωτερική πλευρά του ανέμου, από εκείνη την αύρα την ευεργετική, που συχνά - πυκνά απολαμβάνεις, εσύ, αντί να μας δώσεις κι εμάς, όταν επιστρέφεις, επιμένεις να μας επιφυλάσσεις μονάχα την εσωτερική. Νάσαι καλά, πάντως, γιατί είναι πάντα άξιο ό,τι δίνει αφορμή για σκέψεις και προβληματισμούς - ακόμη και παραμονιάτικα της θερινής ισημερίας - βοήθειά μας!..

Ιφιμέδεια said...

Είναι πολύ δύσκολο να γράψω κάτι μετά το σχόλιο του Αστεροειδή.

Μπήκα με φόρα για να σου πω ότι κι εγώ είχα φάει πετριά με τον Πάβιτς πριν λίγα χρόνια, και βλέπω ότι είμαι για άλλη μια φορά απελπιστικά εκτός θέματος...

Ελπίζω να είσαι όσο καλά γίνεται.

I.I said...

Τώρα τι να πω. Παρατηρώ μια διάθεση σκοτεινή στα τελευταία δύο ποστς.
Θα το χιουμορίσω το γεγονός-αφήνοντας στην άκρη την αξία των κειμένων- λέγοντας: Έλπίζω οι μέρες και οι νύχτες σας να είναι καλύτερες απο τα ποστ σας, Δαίμονες.

Καλή-και πιο σταθερή- επάνοδο.

7Demons said...

Φιλτάτη Ιφιμέδεια,
Ο Πάβιτς,δεν είναι ακριβώς πετριά-όπως άλλωστε δεν είναι και κανείς απο τους κορυφαίους τεχνίτες του Λόγου...
Το βιβλίο αυτό,μας κυνηγά κοντά έντεκα χρόνια τώρα.Κάθε φορά που το διαβάζουμε το ερμηνεύουμε και διαφορετικά.Και όχι μόνο αυτό.Είναι που μας συνταράσσει,μας μπερδεύει,μας κάνει να δούμε τον κόσμο "απο μέσα" και στο τέλος να συνδιαλαγούμε με τα προσωπικά μας βήματα στο θέατρο που λέγεται Ιστορία-μικρή σίγουρα και άνευ σημασίας η δική μας ιστορία...
Βγάζει μιά παράξενη μουσική το κείμενο,που συνοδεύει την μαεστρική χορογραφία μιάς Ερωτικής Ζωής και πολλών Πονεμένων Θανάτων...

Και πέρα απο τα λυρικά και τα περί Τέχνης,δεν μπορούμε να καταλάβουμε προς τι η ανησυχία σας για εμάς-η οποία βέβαια μας συγκινεί με τρόπο ανεπάντεχο και αληθινό...
Μιά χαρά είμαστε απο διάθεση(άσχετα εαν αποφασίσαμε να περιφρονήσουμε συστηματικά τον μικρό psycho npl και δεν τον σχολιάζουμε με καυστικό humor πλέον! :-ΡΡΡ) !!!


ΥΓ.Βρέ κούκλα,σχεδιάζαμε ένα post για τον μέγιστο και best αγαπημένο μας συγγραφέα,τον Μεγάλο Ιάπωνα...
Μας έκοψες τη φόρα όμως,διότι εάν το ανεβάσουμε θα τρομάξεις-και δεν το θέλουμε.
Φιλιάάάάά!!!!

7Demons said...

Αγαπητέ Αστεροειδή,
Δεν σχολιάζουμε το κείμενό σου απο εδώ.
Προτιμούμε να στα "χώσουμε"(διότι κόλλησες εκεί που ΔΕΝ έπρεπε),όταν με το καλό μας κάνεις την Τιμή και ξαναβρεθούμε! :-ΡΡΡ

7Demons said...

"Αχαρακτήριστε" Ιούδα,
Οι μέρες μας συνεχίζουν να έχουν πληκτικό ενδιαφέρον και οι νύχτες μας παραμένουν σταθερά αμαρτωλές και λάγνες! :-ΡΡΡ


ΥΓ.Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να σου πούμε απο εδώ αυτά που πραγματικά θέλουμε.Ένα μυστήριο πράγμα με σένα.Άλλα σκεφτόμαστε(όχι απαραίτητα "κακά")και άλλα σου γράφουμε(όχι απαραιτήτως "καλά"!!!).

KOSTAS said...

Αν δεν είχες μια κάποια επιθετικότητα θα αδικούσες και το όνομά σου. Πάντως η επάνοδος σου είναι ευχάριστη.

7Demons said...

Μικρό Μονοπάτι,ξενυχτάς απόψε απ΄τη ζέστη κι εσύ?
:-)

KOSTAS said...

Πολλή ζέστη, το παιδί με πυρετό και εγώ νυχτοπερπατώ......

7Demons said...

Εάν σε ανησυχεί κάτι για το παιδί,πάρε τηλ.οποιαδήποτε ώρα.οκ?

KOSTAS said...

Ο.Κ. Σε ευχαριστώ και λέω καληνύχτα, AVE

Ιφιμέδεια said...

Μμμ, άδικα ανησύχησα δηλαδή. Φταίει το σχόλιο του Αστεροειδή που προφανώς παρερμήνευσα. Όλο κάτι τέτοια παθαίνω τελευταία, φαίνεται μειώνεται σταθερά η όποια φαιά ουσία!

Κάνε το αφιέρωμα στον Μεγάλο Ιάπωνα να φυσήξει αεράκι από τον κόσμο των ψυχών.

Κάνει φρικτή ζέστη. Δεν κουνιέται φύλλο. Οι περισσότεροι στομώσαμε. Τάραξε τα νερά.

Υ.Γ. Εύχομαι να πέσει ο πυρετός...

John D. Carnessiotis "Asteroid" said...

Εγώ φταίω για όλα, τελικά... Μέσ' στην καλή χαρά τα κείμενα, που αναρτούν τα 7, και πάω εγώ - μόνο εγώ - κι ανακαλύπτω τις σκοτεινές γωνιές τους!
Ας είναι, την επόμενη φορά τα 7 παρακαλούνται να αναρτήσουν κάτι από "Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα" του Τσιφόρου ή κάτι από το "Τζίμυ, φυστίκι ελήφθη, όβερ" του Γερμανού ή, έστω, Ζ. Χατζηφωτίου, για να θυμηθούν μερικές - μερικές την δεκαετία του '50, που πηγαίνανε στην Μύκονο, και να μη παρανοεί ούτε ο Ιούδας τις νύχτες σας για λευκές ούτε η Ιφιμέδεια τις μέρες σας για μαύρες...

I.I said...

@ αστεροειδή:
Πέρασα εγώ τις νύχτες των Δαιμόνων για λευκές!!!!;;;; Είναι η Κόλαση λευκή;;; Να και μια ενδιαφέρουσα πληροφορία!

Απλά παρατήρησα έναν "εσωτερικό άνεμο", που λες και συ αστεροειδή μου, λίγο στενάχωρο και είπα να τσεκάρω το ηθικόν των Δαιμόνων ότι παραμένει λάβρο, λάγνο και ακμαίον!

Alexandros said...

Χαίρομαι που επανακάμψατε!

Ελπίζω να σας δω την Πέμπτη.

NinaC said...

"Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις
Όσο κι αν φοβάσαι
Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά"

Γ.Ρ.

I.I said...

πολύ ώραιο το 'σχόλιο' σας Ντόλλυ μου!

7Demons said...

Παλιά,πολυαγαπημένη CD,

Mην προσπαθείς να μας δελεάσεις με στίχους απο τον πιο πολυαγαπημένο μας Ποιητή...
Είσαι καταχωρημένη στο Index,ψηλά-ψηλά-σχεδόν σιμά με τον αγαπημένο ("σας",πάντα)μυθομανή (durex,duralex,duracell-θα σας γελάσουμε,αλλά δεν θυμόμαστε πως ακριβώς),και λίγο πιό κάτω απο τον πνευματώδη,πανέμορφο,ευφυή,παιδαρά,αισθηματία,ευαίσθητο,μαχητικό και πάνω απ΄όλα διακριτικό και εχέμυθο npl!!!

(Μεταξύ μας τώρα,καθ΄ότι,μαλακισμένα ολκής μπορεί να είμαστε,αλλά ΠΟΤΕ ανειλικρινή με τα συναισθήματά μας,δεν θα σου κρατήσουμε μούτρα περα απο το weekend.Αν δεν το κατάλαβες,σ΄ΑΓΑΠΑΜΕΕΕΕΕΕΕ-κι ας θυμώσαμε μαζί σου.Λιγουλάκι ....).

NinaC said...

Επειδή, όπως σας εξήγησα στο μαιηλ που απαξιώσατε να απαντήσετε, θεωρώ άδικο τον θυμό σας, και επειδή είμαι μια γριά μνησίκακη γυναίκα, ρισκάρετε όταν σας περάσουν τα μούτρα, τα νεύρα ή ότι άλλο έχετε τέλος πάντων, να αρχίζουν τα δικά μου.

Και επιππροσθέτως, ως γυναίκα έχω ΚΑΙ περίοδο, οπότε καταλάβατε...
Προβλέπω να συμφιλιωνόμαστε στην άλλη ζωή.

:)

7Demons said...

Όπως αγαπάτε...

John D. Carnessiotis "Asteroid" said...

Στην Κόλαση, όπου και η φυσική θέση των 7, μεταθέτετε, λοιπόν, φιλτάτη CD, την συνάντησή σας με τα 7 για τις περαιτέρω εκ του σύνεγγυς συνομιλίες και διαπραγματεύσεις;
Γιατί αυτό; Χάθηκαν τα μεζεδοπωλεία του Ψυρρή, όπου διατηρείτε το συγκριτικό πλεονέκτημα; Κλείσανε για διακοπές κιόλας τα τσιπουράδικα των αιματοβαμένων συνοικιών του Πειραιά, όπου μπορείτε να απαγέλλετε και Γιάννη Ρίτσο στα ενδιάμεσα, για να εκτονώνετε και την ένταση;
Πεσμένη σας βλέπω, CD... Η Κα Γιαννάκου επιμένει, η Αθήνα καίγεται, ο Alexandros σας προκαλεί κι εσείς αμετακίνητη... Τα 7 σας κουνάνε λευκά μαντηλάκια, σας κλείνουν 7 ματάκια κι εσείς πάντα άκαμπτη για ένα αναπάντητο e-mail, ένα αδειανό πουκάμισο, δηλαδή...
Περίοδο θάχετε σίγουρα, όπως το λέτε... αλλά πάλι γριά από τη μιά, όπως το λέτε κι εσείς, και περίοδος από την άλλη σαν να μη στέκει, μου φαίνεται... εκτός κι αν είστε θαύμα της φύσεως και αρμοδιότητα της Ιατρικής επιστήμης!
Βρήτε τα, λοιπόν, με τα 7, γιατί το καλοκαίρι κυλάει σαν το νερό και φεύγει, τα "μούτρα" με χαλάνε έτσι κι αλλοιώς και έχω κι αρκετές αγελάδες αναλάβει υπό την προστασία μου...

NinaC said...

Ας περάσει το σ/κ, Β612 μου, να ξημερώσει η καινούργια βδομάδα και βλέπουμε πως θα είμαστε. Εξάλλου μέχρι τότε είμαι σε καραντίνα...

NinaC said...

Πέρασε?? Ε? Ε? Ε?

Πέρασε λέω???

7Demons said...

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ,ΟΤΙ ΒΓΗΚΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟ INDEX,ΑΓΑΠΗΤΗ CD!

(....που μεταξύ μας,σιγά μη μας πήγε καρδιά να σε βάλουμε ποτέ στα μαύρα κατάστιχα.Μπλοφάραμε,διότι μας είχαν πληγώσει τα λόγια σου)

:-ΡΡΡ

NinaC said...

Να μην ξαναλέω τώρα ότι δεν καταλάβατε κλπ, κλπ...

Να πω μόνο ότι: ΣΑΣ ΛΑΤΡΕΥΩ, ΜΩΡΑ ΜΟΥ!!!

:))))))

Anonymous said...
This comment has been removed by a blog administrator.