ΝΕΚΡΟΨΙΑ.

Μαύρε γιατρέ π’αχόρταγα κοιτάζεις
το σώμα το νεκρό που σου΄χουν φέρει
και το γυμνό μου κρέας κομματιάζεις
μ΄ακονισμένο άπονο μαχαίρι.
Άκουσε.Ξέρεις τι ήμουν πριν πεθάνω,
κόψε όσο θέλεις,σχίσε το κορμί μου
εδώ σ΄αυτό το μάρμαρο επάνω
θα σου ιστορίσω την παλιά ζωή μου.


Στους δρόμους εμεγάλωσα.Πατέρα,
αδέλφια,συγγενείς δεν είδα
ξυπόλητη,μισόγυμνη,αγέρα
και σύννεφα είχα μόνη μου κοιτίδα.
Δοκίμασα της νύχτας την αγρύπνια,
την προσευχή που λες και πάει χαμένη
δοκίμασα την κρύα πείνα ξύπνια
κι απελπισία πικρή,φαρμακωμένη.
Όλους δοκίμασα τους μαύρους κόπους,
της φτώχιας την ντροπή και τη λαχτάρα,
εγνώρισα εχθρούς,όχι ανθρώπους
κι ετράφηκα με δάκρυ και τρομάρα.


Μια μέρα…ήταν στερνή μου τύχη
εις του νοσοκομείου ένα κρεβάτι
χύμηξ΄ένα πουλί με μαύρο νύχι
και το φτερό του μούκλεισε το μάτι.
Και πέθανα.Τ΄ακούς,έτσι μονάχη
σαν σκύλος που ψοφάει μεσ΄στο σκουπίδι
χωρίς τ΄αυτί μου ένα λόγο να΄χει
για συντροφιά μου στο μακρινό ταξίδι.


Για δες μαλλιά,για κοίταξε πως λάμπουν
μαύρα,πυκνά,μακρυά,δεν τα΄χε άλλη
αφίλητα κι αχάιδευτα θε να΄μπουν
στης κρύας γής την παγωμένη αγκάλη.
Κοίταξε σώμα…λυγερό,παρθένο,
δεν τάγγιξε ποτέ του ξένο χέρι
τώρα την παρθενιά του πεινασμένο
παίρνει το κοφτερό σου το μαχαίρι.


Σχίσε το,κόψε το,κάμε το κομμάτια
ακούραστος και με βουβό το στόμα.
Χόρτασε το χέρι,χόρτασε τα μάτια
στο σώμα αυτό,το πουλημένο σώμα.
Ψάξε με ,σκάλεψε με,μη σε νοιάζει
είμαι σκουπίδι,κρέας πεταμένο.


Σκάψε βαθειά μου να ΄βρεις που φωλιάζει
της πείνας το μυστήριο κρυμμένο.
Βάλτ΄το μαχαίρι σου πιό μεσ΄άκόμα
ξερρίζωσ΄ την καρδιά μου απ΄τα βάθη
και ρώτησέ την…το άλαλό της στόμα
του πόνου το μυστήριο να σου μάθει.
Μπροστά σου εδώ γυμνή πονώ,στενάζω
το ξέρεις,υποφέρω,ακόμα κλαίω
με τα γυαλένια μάτια σε κοιτάζω
και δε θα με ξεχάσεις σου το λέω.
Γιατί απ΄το χείλι μου το πικραμένο
βγαίνει στερνή φωνή,στερνή λαχτάρα.
Κι είναι τ΄ακούς,ροχαλητό πνιγμένο
είναι βλαστήμια,ανάθεμα,κατάρα.



Άντα Νέγκρι
Μετάφραση:Άγγ.Βλάχος.






υγ.Ο Αύγουστος είχε πάντα θανατικό.Μας φοβίζει...