ΓΥΡΙΣΑ τα μάτια ~ δάκρυα γιομάτα
Κατά το παραθύρι
Και κοιτώντας έξω ~ καταχιονισμένα
Τα δέντρα των κοιλάδων
Αδελφοί μου,είπα ~ ως κι αυτά μια μέρα
Κι αυτά θα τ΄ατιμάσουν
Προσωπιδοφόροι ~ μες στον άλλον αιώνα
Τις θηλιές ετοιμάζουν
Δάγκωσα τη μέρα ~ και δεν έσταξε ούτε
Σταγόνα πράσινο αίμα
Φώναξα στις πύλες ~ κι η φωνή μου πήρε
Τη θλίψη των φονιάδων…
(Το Άξιον Εστί).
υγ.Γιά τον πρίγκιπα της Δυτικής Όχθης,που το ζήτησε...
13 comments:
NPL: :-)
Και επί της δυτικής όχθης ειρήνη!..
Ευχαριστώ.
Εγώ ευχαριστώ.
NPL: :-))
Asteroid:ΖΗΛΕΥΟΥΜΕ? :-(
Κούκλες:Για ποιό πράγμα ακριβώς μας λέτε ευχαριστώ?(κι όχι τίποτε άλλο,αλλά κοκκινίζουμε....)
Εγώ σας ευχαριστώ που δεν ήρθατε Επίδαυρο αυτό το σ/κ. Είστε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ φίλοι!
Α,καλά...Τελικά ζούμε σε παράλληλα σύμπατα,αγαπητη CD και φιλτατε Asteroid...
Η γενιά μας, 7, έπρεπε νάναι η πιο απαλλαγμένη από εμπειρίες και παραστάσεις πολέμων. Αλλοίμονο, άλλες ήταν οι βουλές των ισχυρών και των άλλων, που στα εύκολα καμώνονται τους ισχυρούς, αλλά, μόλις έρθουν τα δύσκολα, δείχνουν την αδυναμία τους και την ηθική τους γύμνια.
Η τηλεόραση, πάλι, μας έφερε τον πόλεμο live μέσα στην ασφάλεια των σπιτιών μας (φυσικά, αφού οι ενδιαφερόμενοι περίμεναν υπομονετικά να τελειώσει το mundial για να τον αρχίσουν και να βρει την τηλεθέασή του). Οι εικόνες από τις λάμψεις των τηλεκατευθυνόμενων βλημάτων θυμίζουν στους λίγο παλιότερους τον πόλεμο στον Κόλπο, το '91, τον πρώτο πόλεμο της Νέας Εποχής και της Νέας Τάξεως, που τελικά μας έβαλε και τις πρώτες υποψίες ότι τίποτε δεν είναι αυτό, που φαίνεται στην εποχή της κυριαρχίας της εικόνας και της παραπληροφορήσεως.
Σε παράλληλα σύμπαντα κανένας δεν ζει. Όλοι στο ένα και στο ίδιο βολοδέρνουμε. Απλώς, ο μικρόκοσμος του καθενός είναι σίγουρα πολύ επιτακτικός μερικές φορές, ενώ, άλλοτε πάλι, μερικοί φαίνεται νάχουν συμβιβασθεί με την ιδέα πως αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας δεν αλλάζει ουσιαστικά ποτέ, αλλά πάντα θα θρέφει θηρία, που θα δείχνουν τα δόντια τους και θα κατασπαράσσουν, όσο κι αν προοδεύει ο πολιτισμός κι η τεχνολογία, όσο κι αν αυξάνεται η γνώση κι η εμπειρία.
@NPL, στην Επίδαυρο ήταν το δικό μου κολαστήριο. Τα Δαιμόνια έβραζαν στο ζουμί τους στην Αθήνα και ο Β612 στην Πρώτη Σερρών με τους προσκόπους.
Ο καθένας μας κουβαλάει το σταυρό του, όπως βλέπετε...
:pppp
Εγώ πάλι (απολογίας συνέχεια) ευχαρίστησα η έρμη τα δαιμόνια γιατί είπαν τόσο πολύ ωραία αυτά που νιώθω και θα ήθελα να μπορούσα να πω. Έτσι απλά.
Δαιμόνια, αν βράζετε στην Αθήνα όπως ημείς, ελπίζω να έχετε τουλάχιστον καλή παρέα -όπως ημείς.
(Npl αν δεν με χωρέσει το νυφικό εσύ θα φταίς!)
NPL, η αλήθεια είναι πως σας έχω πάρει από στραβό μάτι... Από την άλλη αναγνωρίζω στον εαυτό μου την πιθανότητα να κάνει λάθος.
Φαντάζομαι ο χρόνος θα δείξει. Μπορούμε να κανονίσουμε καφεδάκι στο κλεινόν άστυ μετά τις 16 Αυγούστου, με την Ίφι παρούσα ώστε να επέμβει σε περίπτωση που ανάψουν τα αίματα (τα δικά μας).
:pppppp
Αχαχ! Με καταλάβατε ότι τρέχει κρύο αίμα στις φλέβες μου ε;
Εντάξει κάτι θα γίνει! Αναλαμβάνω ρόλο Coffee Αναν!
Post a Comment