Wednesday, October 04, 2006

Άτιτλο




Femme III Joan Miro.


Η μεγάλη Τέχνη,πάντα βρίσκει τον τρόπο να δονεί τις πιό λεπτές και καλά κρυμμένες χορδές των συναισθημάτων μας.Και στον καθένα μας μιλά με άλλη γλώσσα-συχνά δυσνόητη και αδύνατη να εκφραστεί με τον Λόγο.Οι λέξεις δεν επαρκούν πάντα για να εκφράσουμε αυτά που νοιώθουμε αντικρίζοντας το Μεγάλο που κομίζουν τα μάτια μας.Mπορούν απλά να προσεγγίσουν τις μέσα μας διεργασίες.
Κι επειδή αυτά που γράφουμε είναι σίγουρα γνωστά εώς κοινότυπα,ας περάσουμε στο ερώτημα:

Εσείς πως και τι αισθάνεστε απέναντι στον παραπάνω,αναρτημένο πίνακα του Μiro?

15 comments:

John D. Carnessiotis "Asteroid" said...

Ο Miro μας έκανε πάντα - παιδιόθεν, δηλαδή - να νοιώθουμε σαν παιδιά... Αυτή την αίσθηση μπορεί να την εκλάβει ο καθένας διαφορετικά, ανάλογα με την διανοητική του συγκρότηση ή την ιδιοσυγκρασία του. τον μεγαλύτερο, πάντως, ρόλο, θάλεγα, τον παίζει το φορτίο των συναισθηματικών αποσκευών, που κουβαλάει κανείς είτε σταθερά είτε σε πολύ δεδομένη χρονική περίοδο. Σ' αυτή την πολύ δεδομένη χρονική στιγμή, οι συναισθηματικές αποσκευές μας βγάζουν πρόσημο θετικό, κι έρχεται κι ο Miro σας με τα χρώματα και τα σχήματά του να μας θυμίσει ότι, ανεξάρτητα από την ηλικία του καθενός, μπορούμε να διατηρήσουμε "παιδική" και φρέσκια ματιά στα πράγματα. Τον ευχαριστούμε κι αυτόν - κι εσάς μαζί του - και υιοθετούμε το μήνυμά του!

Unknown said...

Οι λέξεις δεν επαρκούν πάντα
για να εκφράσουμε αυτά που νοιώθουμε αντικρίζοντας, όλα αυτά
που μεταφέρουν τα μάτια μας.
Αυτό είναι πολύ σωστό !

Αυτό συμβαίνει βλέποντας τον συγκεκριμόνο πίνακα του Μιρό !

Αυτό που αισθάνομαι εγώ, είναι
σαν παιδί των πρώτων τάξεων
του Δημοτικού σχολείου !

καλό βράδυ !

NinaC said...

Βραδάκι. Σε τέντα τσίρκου. Πολύχρωμα λαμπιόνια. Και η γυναίκα του πίνακα του Miro να κάνει ακροβατικά στην πλάτη ενός αλόγου με λοφίο.

Ιφιμέδεια said...

Κατά πρώτον καλώς ήρθατε!

Κατά δεύτερον, η γυναίκα αυτή του Μιρώ μου θυμίζει μια ξεβαμένη πορτοκαλοκόκκινη ανεμώνα σε λιβάδι, από τις τελευταίες που ανθίζουν κάθε εποχή και μαδάνε πολύ εύκολα με το φύσιμα του αέρα.
Προφανώς την προσοχή μου τραβάει η λοξή γραμμή -καπέλο;- στο κεφάλι της που με παραπέμπει σε σχηματική απόδοση στήμονα. Στην ταύτιση βοηθά και η λοξή θέση του κεφαλιού.

Αυτά. :)

I.I said...

Δυστυχώς η "παιδικότητα" του Μιρώ, ποτέ δεν μου είπε τίποτα.
Κοιτάω τον πίνακα και προσπαθώ-για χάρη σας- να τσεκάρω τα συναισθήματα που μου βγάζει, αλλά δεν...τίποτα!!!

Κοκοβιός said...

Με την πρώτη ματιά βλέπω το κεφάλι της φιγούρας γερμένο στα δεξιά, φορώντας ένα καπέλο με κόκκινο γείσο.

Με μια δεύτερη ματιά (κι αφού στρέψω το κεφάλι μου αριστερά) βλέπω ένα εντελώς ανορθόδοξα στερεωμένο κεφάλι που κοιτάει ψηλά δεξιά, και το γείσο τώρα μετατρέπεται σε χαμόγελο.

Με μια τρίτη ανάγνωση, το γείσο/χαμόγελο μετατρέπεται σε υπερμέγεθες χοτ-ντογκ, δείγμα ότι την εν λόγω femme την έχει κόψει η faim.

Σε καμμία από τις τρεις περιπτώσεις δεν μου λέει κάτι το έργο (ίσως λίγο στην τρίτη γιατί μ' έχει σακατέψει η φρουτοθεραπεία και ένα χοτ ντογκ το τσάκιζα ευχαρίστως).:-Ρ

Θεωρώ τον Μιρό υπερεκτιμημένο, όχι κακό, τη δε τέχνη του περισσότερο "διακοσμητική" απ' όσο θα' πρεπε, ειδικά στα ανεικονικά του θέματα, τα οποία ζωγραφίζω κι εγώ στο πιτς φυτίλι.
Αλλά δεν θέλω.
Κατάλαβες?
Γιατί είμαι σεμνός!
Αυτά!
:-)

John D. Carnessiotis "Asteroid" said...

Αγαπητέ Κοκοβιέ, ο Μiro δεν ήταν ούτε είναι από τους αγαπημένους μου ζωγράφους. Δεν θα αποτολμήσω να πω ότι είναι υπερεκτιμημένος, γιατί έτσι κι αλλοιώς πιστεύω ότι η εκτίμηση και αξιολόγηση (και τιμολόγηση επ' εσχάτοις) της όποιας τέχνης είναι αυστηρά υποκειμενική κι ο καθένας έχει δικαίωμα σε προσωπικά συμπεράσματα.
Παρ' όλ' αυτά, ακόμη, δηλαδή, κι αν ο Miro δεν είναι όσο μεγάλος καλλιτέχνης υποστηρίζουν ορισμένοι, δεν παύει, με τον "παιδικό" του χειρισμό χρωμάτων και σχημάτων, να μεταδίδει παιδική αθωότητα, αφέλεια, ελευθερία κι αυθορμητισμό. Κάπως έτσι σαν να λειτούργησε και για σένα ο πίνακας... μου φαίνεται... ;-)

Κοκοβιός said...

Α ναι, Αστεροειδή, προφανώς και εξέφραζα προσωπική άποψη όταν μίλαγα για υπερεκτιμημένο καλλιτέχνη. :)
Όσο για την πολύ ενδιαφέρουσα διαπίστωσή σου, μακάρι να δουλεύουν τα έργα του στο υποσυνείδητό μου με τον τρόπο που περιγράφεις, διότι λίγος παραπάνω αυθορμητισμός και αθωότητα είναι πάντοτε ευκταία! :)

NinaC said...

Σκουλήκια θα πιάσουμε εδώ μέσα!

Τς τς τς...

John D. Carnessiotis "Asteroid" said...

Πήτε κάτι, λοιπόν... Γράψτε... Δεν έχετε τίποτε να μοιρασθείτε μαζί μας; Μα πώς περνάτε εσείς τις μέρες (και τις νύχτες) σας, τέλος πάντων;

Anonymous said...

Καλησπέρα!
Πρώτη φορά στην σελίδα σας, και με "πήρατε απ'τα μούτρα".
Τι να απαντήσω τώρα έχουσα ήδη "ταυτότητα";;;
Εντάξει, την αλήθεια θα πω.
Λύπη - πολύ.
Τον συμπαθούσα τον Μιρό από μικρούλα, κι εμένα μου έφτιαχνε το κέφι.
Αυτός ο πίνακας όμως, σαν κλάμα μου μοιάζει το χαμόγελο και σαν πληγή μαζί...
Ζητώ αμείλικτη απάντηση - διάγνωση, από όλους σας.

NinaC said...

Σταματήστε να μου στέλνετε κλαψο***νικα sms και στρωθείτε να γράψετε κάτι τις, άντε πια!

7Demons said...

@Allmylife:
Οι προσεγγίσεις στην Τέχνη είναι εξαιρετικά προσωπική διαδικασία...
Εκτιμούμε όμως και μας συγκινεί το γεγονός,ότι σε εσάς και σε εμάς,ο συγκεκριμένος πίνακας γεννά παρόμοια-αν όχι ίδια-συναισθήματα και κατ΄επέκταση έχουμε ίδιες προσεγγίσεις. :-)


@CD-άρα:

Δεν προλαβαίνουμε χρυσή μας να γράψουμε.Από εφημερία σε σεμινάριο,απο δεξίωση σε soiree,απο Γενεύη σε Κέρκυρα,από πήδημα σε πήδημα και απο φιλολογικά τέεια(έτσι μας αρέσει να το γράφουμε για να σκυλιάζει η Κρότκαιγια!),σε Ιστορικές μελέτες,που να βρούμε το χρόνο να αναρτήσουμε post...
Αφού να φανταστείτε,ούτε μέχρι το κίτς(και με απαράδεκτο εργασιακό κλίμα-αν δεν το γνωρίζετε εσείς οι "νέας κοπής"Αριστεροί) αθηναικό βιβλιοπωλείο του Ιανού δεν μπορούμε να πάμε.Την ίδια ημέρα και ώρα,θα πίνουμε καφέ στο Κεφαλάρι με την Κυρία Γουλανδρή!
:-Ρ

NinaC said...

Καφέ πίνατε την ώρα που σας πήρα τηλέφωνο?

Λαχανιασμένα μου ακουστήκατε...

Alkyoni said...

εσείς πού χαθήκατε και τα 7;;
απ τους πίνακες του Miro μ αρέσει πιο πολύ "η χορεύτρια"