Τι να σας πω. Πραγματική Θεά. Την είδα σε ένα συνέδριο, είχε έρθει να χαιρετίσει, υπουργός. Ενα πρασινωπό ταγιέρ σανελ, μαύρο ζιβάγκο, στρωτό παπούτσι, ένα κοτσίδι τα μαλλια. Αν δεν έβλεπες το κεφάλι, αέρα 20χρονης είχε, τρελάθηκα. Δε θα ξε΄χασω εκείνη την εικόνα. Κι όταν πέθανε, ηταν απόκριες, ειχαμε κλείσει να πάμε σε χορό. Μπήκε δίλλημα. Πέθανε η Μελίνα. Πως να πάμε σε χορό? Για κανέναν άλλο ξένο δε σκέφτηκα ποτέ να πενθήσω. Να σαι καλά που μας τη θύμισες.
Θυμάμαι ακόμη και ριγώ απο συγκίνηση,όταν με τις ώρες περίμενα έξω απ΄το εκκλησάκι για να προσκυνήσω,μαζί μ΄εκείνη τα λαοθάλασσα. Μια παρέα 15χρονα,αγόρια και κορίτσια, είχαν φέρει μιά κιθάρα και τραγούδαγαν τα "παιδιά του Πειραιά"-ήταν η πιό αυθεντική και όμορφη εκτέλεση που άκουσα ποτέ.Με πιάσαν τα κλάματα...
Ήμουνα στην υποδοχή του φερέτρου στο τότε αεροδρόμιο του Ελληνικού... στην πίστα... Βουβαμάρα, αδυναμία να πιστέψεις ότι τέτοιοι άνθρωποι μπορεί ποτέ να πεθαίνουν... Κι όμως πεθαίνουν και μας αφήνουν πίσω όχι μόνο πιο φτωχούς, γενικά και αόριστα, αλλά κυριολεκτικά με την αίσθηση, την πολύ αληθινή και οδυνηρή αίσθηση, ότι χάσαμε δικό μας άνθρωπο, μέσα από το σπίτι μας... Θυμάμαι που είχε φύγει για το τελευταίο της ταξίδι στην Ν. Υόρκη, με γαλάζιο μαντήλι, στα Ελληνικά χρώματα, όπως είπε... Θυμάμαι τον συγκλονιστικό επικήδειο του Υπουργού Πολιτισμού της Γαλλίας, του Jacques Lang : Femme - flame την είχε χαρακτηρίσει μέσα στην Μητρόπολη. Γυναίκα - φλόγα! Θυμάμαι πολλά κι είναι κάτι κι αυτό, όπως κάτι είναι και που μια τέτοια ζωή πέρασε μέσα από την ζωή όλων μας...
Στην ίδια λαοθάλασσα κολυμπούσαμε 7... Θυμάμαι κι εγώ τα παιδιά. Τι περίεργο. Και τον κόσμο που έκλαιγε κι εμάς με το σκούρο γυαλί να μη φαινόμαστε.
Πραγματική θεά. Και ακόμη στο Υπουργείο ως τέτοια την θυμούνται -γιατί βέβαια την καρέκλα της δεν ευδόκισε (ούτε και πρόκειται) να την γεμίσει άξια ποτέ κανείς.
Ιφιμέδεια, Πράγματι κολυμπούσαμε μαζί,γιατί ανήκουμε κι εμείς στη μερίδα των ανθρώπων που δεν φοβάται να θαμπωθεί απ΄το ατόφιο χρυσάφι... 7Φιλιά!
Αντώνη μου, Ένα ονειρεμένο φως,μαλακό και αυτοκρατορικά βαμμένο,όπως ακριβώς πριν το δειλινό στην ακροθαλασσιά...
Ονοματοδοσία, Θα μας τα δώσουν.Κι ένα καινούργιο κεφάλαιο διεκδίκησης,από πολλές ρημαγμένες πατρίδες θ΄ανοίξει πάλι. Θυμάσαι τι΄χε πει ο Μακρυγιάννης γι΄αυτά? (και που έπεσε και θέμα στις πανελλήνιες του ΄87 και έκαψε κόσμο...).
10 comments:
Τι να σας πω. Πραγματική Θεά. Την είδα σε ένα συνέδριο, είχε έρθει να χαιρετίσει, υπουργός. Ενα πρασινωπό ταγιέρ σανελ, μαύρο ζιβάγκο, στρωτό παπούτσι, ένα κοτσίδι τα μαλλια. Αν δεν έβλεπες το κεφάλι, αέρα 20χρονης είχε, τρελάθηκα. Δε θα ξε΄χασω εκείνη την εικόνα.
Κι όταν πέθανε, ηταν απόκριες, ειχαμε κλείσει να πάμε σε χορό. Μπήκε δίλλημα. Πέθανε η Μελίνα. Πως να πάμε σε χορό? Για κανέναν άλλο ξένο δε σκέφτηκα ποτέ να πενθήσω.
Να σαι καλά που μας τη θύμισες.
Aurora,
Θυμάμαι ακόμη και ριγώ απο συγκίνηση,όταν με τις ώρες περίμενα έξω απ΄το εκκλησάκι για να προσκυνήσω,μαζί μ΄εκείνη τα λαοθάλασσα.
Μια παρέα 15χρονα,αγόρια και κορίτσια, είχαν φέρει μιά κιθάρα και τραγούδαγαν τα "παιδιά του Πειραιά"-ήταν η πιό αυθεντική και όμορφη εκτέλεση που άκουσα ποτέ.Με πιάσαν τα κλάματα...
Ήμουνα στην υποδοχή του φερέτρου στο τότε αεροδρόμιο του Ελληνικού... στην πίστα... Βουβαμάρα, αδυναμία να πιστέψεις ότι τέτοιοι άνθρωποι μπορεί ποτέ να πεθαίνουν... Κι όμως πεθαίνουν και μας αφήνουν πίσω όχι μόνο πιο φτωχούς, γενικά και αόριστα, αλλά κυριολεκτικά με την αίσθηση, την πολύ αληθινή και οδυνηρή αίσθηση, ότι χάσαμε δικό μας άνθρωπο, μέσα από το σπίτι μας...
Θυμάμαι που είχε φύγει για το τελευταίο της ταξίδι στην Ν. Υόρκη, με γαλάζιο μαντήλι, στα Ελληνικά χρώματα, όπως είπε...
Θυμάμαι τον συγκλονιστικό επικήδειο του Υπουργού Πολιτισμού της Γαλλίας, του Jacques Lang : Femme - flame την είχε χαρακτηρίσει μέσα στην Μητρόπολη. Γυναίκα - φλόγα!
Θυμάμαι πολλά κι είναι κάτι κι αυτό, όπως κάτι είναι και που μια τέτοια ζωή πέρασε μέσα από την ζωή όλων μας...
Αξέχαστη . Χαιρετισμούς !!
Στην ίδια λαοθάλασσα κολυμπούσαμε 7...
Θυμάμαι κι εγώ τα παιδιά. Τι περίεργο. Και τον κόσμο που έκλαιγε κι εμάς με το σκούρο γυαλί να μη φαινόμαστε.
Πραγματική θεά. Και ακόμη στο Υπουργείο ως τέτοια την θυμούνται -γιατί βέβαια την καρέκλα της δεν ευδόκισε (ούτε και πρόκειται) να την γεμίσει άξια ποτέ κανείς.
Για εμένα ακόμα και το τέλος ήταν μια ιστορία από φως.
λες να μας τα δωσουν πισω;
Αστεροειδή,
Δεν μου το΄χεις πει αυτό με το αεροδρόμιο...
Συνάδελφε,
Ναι,αξέχαστη...
(που έχεις χαθεί εσύ,ε?)
Ιφιμέδεια,
Πράγματι κολυμπούσαμε μαζί,γιατί ανήκουμε κι εμείς στη μερίδα των ανθρώπων που δεν φοβάται να θαμπωθεί απ΄το ατόφιο χρυσάφι...
7Φιλιά!
Αντώνη μου,
Ένα ονειρεμένο φως,μαλακό και αυτοκρατορικά βαμμένο,όπως ακριβώς πριν το δειλινό στην ακροθαλασσιά...
Ονοματοδοσία,
Θα μας τα δώσουν.Κι ένα καινούργιο κεφάλαιο διεκδίκησης,από πολλές ρημαγμένες πατρίδες θ΄ανοίξει πάλι.
Θυμάσαι τι΄χε πει ο Μακρυγιάννης γι΄αυτά?
(και που έπεσε και θέμα στις πανελλήνιες του ΄87 και έκαψε κόσμο...).
Το τηλέφωνο σου είναι κλειστό ή σε αναμονή όσες φορές σε κάλεσα σου στειλα και sms. Θα λείψω από αύριο για δέκα μέρες.
Την καλησπέρα μου και τους χαιρετισμούς μου από τη μακρινή Ανατολή - εύχομαι να είσαι καλά, εγώ το παλεύω...
Post a Comment