Thursday, April 12, 2007

Ανάμνησις.



- Αντιστέκομαι στο χρόνο και προσπαθώ να μη ξεχάσω τίποτα απο σένα καρδιά μου.

Το πως έβλεπες ,πως άναβες το τσιγάρο και μας χαμογελούσες-κι ήταν τότε που όλοι μαγευόμασταν γιατί το όμορφό σου πρόσωπο ,στεφάνωμένο απο κείνες τις κατακόκκινες φωτιές που είχες για μαλλιά ,γέμιζε το χώρο ευτυχία και αγαλλίαση.

Δεν ήταν χάρισμα το χαμόγελό σου ,ήταν βγαλμένο κατευθείαν απ΄την καρδιά σου ,γι΄αυτό άξιζε όλο το χρυσάφι του κόσμου.

Κάθε μέρα που στέκομαι στην πόρτα , σε φέρνω πάλι μπροστά μου.Ντυμένη άψογα και πάντα πανέμορφη ,να μου χαμογελάς και να μου λές καλημέρα μ΄ένα φιλί ,στη δική μας μυστική γλώσσα που είχαμε επινοήσει απο παιδιά.Κανείς δεν την καταλάβαινε - λέγανε ότι ακόμα παιδιαρίζουμε - μας έφτανε όμως που εμείς καταλβαινόμασταν και κοινωνούσε ο ένας την αγάπη του άλλου.

Σαν σήμερα ,πριν 36 χρόνια άνοιξες τα μάτια ,είδες τον κόσμο για πρώτη φορά κι έκανες σ΄ όλους μας το μεγαλύτερο και πιο ευλογημένο δώρο.Την παρουσία σου.

Τα μάτια σου όμως σφάλισαν νωρίς ,πολύ νωρίς.... στα 25 σου πέταξες σαν πουλί ,σ΄ένα ουρανό κατακκόκινο ,μακρυά απ΄το κλάμα ,την οδύνη και την δική μας παγωμένη ,ακίνητη μοναξιά.

Καλή αντάμωση καρδούλα μου...