Βλάσφημο.

(ξανα)Διαβάζω την "εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού".

***

Ακούω για τον ηγούμενο που 20 χρόνια βίαζε κατά συρροήν δόκιμους μοναχούς (δηλαδή κάποια παιδιά ακόμη ),διαβάζουμε για την απόφαση της διαρκούς ιεράς (τρομάρα μας) συνόδου να στείλει την υπόθεση Παντελεήμονα στο αρχείο, σα να μην υπήρξαν επιβαρυντικά στοιχεία και αποδείξεις.

...

Ο καιρός έξω πάλι χάλασε και μαζί του και η διάθεσή μου. Ξεφυλλίζω τις "Ανοιξιάτικες μπόρες" του Τουργκιένιεφ.Δεν υπήρξε Τολστόι ή Ντοστογιέβσκι,αλλά τις εικόνες του τις αγαπώ περισσότερο.

Κάποιος μου είπε ότι ζούμε στο ασχημότερο μέρος της Ελλάδας. Δίκιο έχει.

Η κυβέρνηση ετοιμάζει άλλο ένα αίσχος με το περιβάλλον και τους ημιυπαίθριους και σε κανένα δεν καίγεται καρφάκι.Ως γνωστό,μας κυβερνά πάντα η αισθητική που μας αξίζει. Τελεία.

_________

Η καλή μας κυβέρνηση πάλι,με τον νέο και μοντέρνο υπουργό της,ετοιμάζει σαρωτικές αλλαγές στην Παιδεία. Δηλαδή στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση. Λες και οι υπόλοιπες βαθμίδες δεν είναι Παιδεία,λες και μόνο η εκπαίδευση αποτελεί Παιδεία.

Πότε μου δεν κατάλαβα το βίτσιο του κάθε νέου υπουργού χάριν παιδείας,να θέλει σώνει και καλά να αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα του,να αλλάξει τα πάντα και ποτέ κανείς να μην παραδέχεται τα όποια σφάλματά του. Αεριτζίδικες τακτικές σε μια χώρα αφασίας.

--------------

Στη δουλειά αντικρίζω για πολλοστή φορά την εξαθλίωση γύρω μας,το πως προσπαθούν να επιβιώσουν άνθρωποι με τα ελάχιστα ή και με το σχεδόν τίποτα. Και με ένα σωρό προβλήματα που κάποτε γίνονται σοβαρά,πολύ σοβαρά.

Και κανενός δεν καίγεται καρφάκι πάλι.

Λες και δεν είναι σαν κι εμάς, λες κι εμείς οι κουτσοβολεμένοι είμαστε από ανώτερη ράτσα,παγωμένοι στην προσωπική μιζέρια μας,αδυνατώντας να προσφέρουμε έστω και το ελάχιστο που έχουν ανάγκη : ένα χαμόγελο,μια μικρή λύση,ένα ρούχο που δεν έχουν και που εμείς δεν καταδεχόμαστε να φορέσουμε έτσι και περάσει η μόδα του,ένα πιάτο φαΐ

Η φιλανθρωπία ποτέ δεν υπήρξε λύση για κανένα κοινωνικό πρόβλημα,παρά μόνο για προσωπικές,εσωτερικές ανάγκες,όπως το να υπάρξουμε αλληλέγγυοι και φίλοι με όσα ψήγματα συνειδήσεως κουβαλά ο καθένας μέσα του.

Η αξιοπρεπής διαβίωση και η κάλυψη των παναθρώπινων βασικών αναγκών,είναι χρέος του κάθε ευνομούμενου κράτους,είναι ανάγκη για την εύρυθμη λειτουργία των δομών του.

Μόνο που ποτέ δεν υπήρξε τέτοιο κράτος και ειδικά στον "ένδοξο" κατά τα λοιπά τόπο μας,ποτέ δεν υπήρξε ούτε καν κακέκτυπο του. Εδώ η δουλοπρεπής Ανατολή σμίγει με την Άγρια-και απρόσωπη μέσα στην περιφρουρημένη μοναχικότητά της- Δύση.

Τελεία.