"Στη μόνη Εξουσία που παραδόθηκα άοπλη, γυμνή και με τη σιγουριά ότι θα με πληγώσει ,ήταν ο δεδοξασμένος Έρωτας. Και γνώρισα αμέτρητους- βρώμικους, καθαρούς, αγνούς, της μιας ξεπέτας και των μακρόχρονων στεναγμών δύο καρδιών που αγαπιούνται κρυφά εδώ στα γύρω ξενοδοχεία κάτι απογεύματα μετά τη δουλειά στο γραφείο και κάτι καλοκαιρινές νύχτες που ο καθωσπρεπισμός πήγαινε διακοπές με την υπόλοιπη οικογένεια.
Τις άλλες Εξουσίες, ποτέ δε τις δέχτηκα. Με κυνήγησαν και τις πολέμησα. Από το νταβατζή και το χωροφύλακα, μέχρι τη γειτονιά και το δικαστή.
Με φτύνανε. Το ίδιο έκανα κι εγώ.
Φτύσιμο θέλουν, τ΄ακούς ? Κι εσύ να φτύνεις.
Η δικιά τους ανηθικότητα είναι που βρωμίζει τον κόσμο - η δικιά μου χαρά πρόσφερε, εκεί που η ανάγκη ήθελε να ξεδώσει και τα κορμιά γύρευαν να φωλιάσουν δίπλα μου..."
Αυτά (και πολλά άλλα) μας είπε χρόνια πριν, μια ηλικιωμένη πουτάνα της Σωκράτους.
Με τη σεμνότητα και την ειλικρίνεια που αγιάζει κορμιά, πρόσωπα και επιλογές.
Tuesday, February 09, 2010
Όψεις του Νέου Ελληνισμού ΙΙ.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
12 comments:
Τυχερός που αξιώθηκες τέτοια εξομολόγηση από πρώτο χέρι!
Τυχερός, κατάλληλος, εκλεκτός.
Ξέρετε, 7, πόση σοφία κρύβεται στον έρωτα; Τόση που από τις πληγές του δεν τρέχει αίμα... σοφία θεία τρέχει... άφθονη κι αλλίμονο σ' όποιον δεν ασχολείται ή δεν ξέρει να διαβάζει τις πληγές του έρωτα - ναι, ακόμη και του αγοραίου...
Εξαιρετικό κείμενο!
''Φτύσιμο θέλουν...Η δικιά τους ανηθικότητα είναι που βρωμίζει τον κόσμο...''
Σοφα λογια....
Γαβριέλα;
Λατρεμένη μας,
Σκληρή τύχη.
Τα σέβη μας.
Αστεροειδή,
Σωστός!
Elva μας,
Και τον βρωμίζει άσχημα και προκλητικά...
Συνλάδελφε στις προδοσίες,
Τσού.
Με τη θεία Γαβριέλλα μιλάγαμε ακόμη μικρότερα(αλήθεια!)και δυστυχώς δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε και πολλά από τους δρόμους που περπάτησε...
Αγαπητέ 7Demons
Αν καταφέρναμε να σταθούμε στον έρωτα χωρίς να προσδοκούμε την αναπαραγωγή, σίγουρα πολλά θα μαθαίναμε και θα κάναμε καλύτερα.
Μα, κι από την άλλη, αποφεύγοντας την αναπαραγωγή συχνά δεν φτάνουμε ούτε στον έρωτα...
Βλέπετε, από το εγώ στο εμείς ο έρωτας είναι το πέρασμα κι αυτό το έρμο το "εμείς" θέλει τον οβολό του...
Αυτά και συγγνώμη που βρέθηκα απρόσκλητος μα, αγαπάμε τον Asteroid, φαίνεται, και οι δυο.
Αγαπητό Αερικό,
Καθόλου απρόσκλητος.
Απόψεις και πρόσωπα σαν τα δικά σας,είναι πάντα ευπρόσδεκτα.
Θα συμφωνήσουμε για το πέρασμα που ονομάζεται Έρωτας,αλλά θα έχουμε κάποιες μικρές αντιρρήσεις σχετικά με το ποιό χρειάζεται μεγαλύτερο οβολό πάντα...Το "εμείς" που είναι δημιουργικό και απαιτεί αυτοδικαίως "σκληρές" καταθέσεις ή το "εγώ" που στείρο εν πολλοίς,αυτοαναφερόμενο και αυτο-ηδονικό,κατισχύει σήμερα στις διαπροσωπικές μας σχέσεις?
Πολύ φοβούμαστε ότι οι υπερτροφικές ατομικότητες μας πνίγουν όχι μόνο "τον άλλο",αλλά και την ίδια την έννοια του περάσματος που λέγεται Έρωτας...
Μεταξύ μας ο Θεός ερωτας , από σημάδι δεν σκαμπάζει και καλά .
Οτι θέλει πετυχαίνει.
Habilis,
Σωστά' γι΄αυτό και ξέρει από βάσανα...
;-)
Post a Comment