Άτιτλο.

Είσαι το 28.8% των "αναποφάσιστων" , δηλ. αυτών που ακόμη κοιτούν την καταστροφή και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.
Ίσως να είσαι το 21,9% του Πασοκ ή το 20,2% της ΝΔ, που σε επίπεδο υψηλών προσώπων ανταλλάσσουν φραστικά πυρά για το θεαθήναι και στα ουσιώδη (βλέπε ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, ή ανάληψη της οποιασδήποτε πολιτικής ευθύνης, κλπ, κλπ) τα βρίσκουν μια χαρά ...κι εσύ...κι εσύ προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα ανομολόγητα.
Άσε που αρέσκεσαι να ακούς (και εν κρυπτώ να ψάχνεις να βρεις νόημα) στα μεγάλα, αόριστα, "έτοιμα" και κενά ουσίας λόγια των πολιτικών τους δηλώσεων.
Είσαι αυτός που τρέχει να ενημερωθεί κάθε βράδυ από τον Πρετεντέρη, την Τρέμη και τα λοιπά αγλαΐσματα της τηλεοπτικής "δημοσιογραφίας".

Διαβάζεις σε τακτική βάση εφημερίδες.Ενημερωνεσαι από το Internet.Συνειδητά ή ανεπίγνωστα, έχεις τον ίδιο κοινό παρονομαστή: "ενημερώνεσαι" από τους ίδιους και τους ίδιους, ακούς αυτά που αυτοί θέλουν να σου πουν, λαμβάνεις την προκαθορισμένη δική τους πληροφόρηση,αρνείσαι να δεις τα αυτονόητα.

"Ψυχαγωγείσαι" με τη Ζέτα, τη Μπουμπούκα, τον Τρύφωνα, τη μπάλλα, τα τούρκικα σοροπιαστά σίριαλ, τις πολεμοχαρείς και βίαιες αμερικανοκλανιές, τα μαγειρέματα και τις μεσημεριανατζούδες.

Είσαι αυτός που θαυμάζει -και ζηλεύει κρυφά- το καπέλο-ταψί για μπακλαβαδάκια της Γιάννας.

Που περιμένει στωικά το Παρασκευοσαββατόβραδο για να περιφέρει την εσωτερική του ανεπάρκεια και μιζέρια στα μοδάτα μαγαζιά και στις μεγάλες, λαμέ πίστες(με μέτρο πλέον, διότι το πορτοφόλι και η πιστωτική έπαψαν να είναι αυτά που ήταν...)

Που η ανάγνωση ενός βιβλίου, φαντάζει άχθος και η εντρύφηση σε αυτό, αποτελεί άγνωστη λέξη.

Άσε δε που η eurovision έχει γίνει για σένα εδώ και χρόνια, ζήτημα εθνικής σημασίας και η έννοια της Αισθητικής, εξαντλείται στο τι μάρκα θα φορέσεις(και που θα βρεις σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς τα λεφτά για να αγοράσεις), αγνοώντας με αβάσταχτη ελαφρότητα ότι ο καιρός του άμετρου καταναλωτισμού έχει παρέλθει.

Βλέπεις τα ζητιανάκια και τους επαίτες να πολλαπλασιάζονται στις γωνίες και προσπερνάς αδιάφορος.

Ακούς για τους εθελοντές σε διάφορα κοινωνικά προγράμματα προστασίας των αδύναμων ομάδων και ξινίζεις τα μούτρα-όταν δεν τους αποκαλείς μέσα από τα δόντια σου χασομέρηδες...

Ζηλεύεις το συνάδελφο που πήρε προαγωγή και μέσα σου ξέρεις καλά ότι για τη θέση του εσύ θα έπεφτες ακόμη πιο χαμηλά από αυτόν(αλήθεια...υπάρχει όριο για το χαμηλά για εσένα ή όχι?)

Βλέπεις τον άνεργο γνωστό σου στο δρόμο και αλλάζεις διαδρομή. Τι να του πεις άλλωστε?(άσε μη ζητήσει και κάνα δανεικό ο άνθρωπος και τώρα δεν είμαστε για τέτοια...έτσι δε μονολογείς μέσα σου?)

Οι δουλειές σου δεν πάνε καλά.
Μικροεπιχειρηματίας, στέλεχος, ή υπαλληλίσκος, τα πράγματα έχουν ζορίσει. Πέρασαν σα στιγμιαίο όνειρο οι εποχές που προσευχόσουν στην ευρωστία και στη μεγαλοσύνη της ελεύθερης αγοράς, που έπινες νερό στο καπιταλιστικό θαύμα και η λέξη οικονομική ανάπτυξη ηδόνιζε τους νευρώνες σου.

Τώρα ο κόσμος που ΕΣΥ έχτισες με την ανοχή, την αποδοχή και την ψήφο σου, σου δείχνει το μεγάλο στόμα του με τα κοφτερά δόντια.

Έτοιμα κι ακόρεστα για όλους μας.

ΚΑΙ για εσένα.

Γιατί λοιπόν φωνάζεις και διαμαρτύρεσαι?