Καλοκαίρι.

Μας έφτασε!



Πολιτικώς θερμότατο, ηθικώς ξεπεσμένο, συμπεριφορικώς οργισμένο.


Ένα καλοκαίρι που ΔΕΝ θα αντέχω με τίποτα να βλέπω Πρετεντέρη σε ρόλο ζηλωτή Ιεροεξεταστή απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.


Ένα καλοκαίρι που με τίποτα ΔΕΝ μπορώ να καταπιώ την ουρά κάτω από τα σκέλια πολλών γύρω μου- έχουν κατακρημνισθεί τραγικώς στα μάτια μου(αλλά ποίος εχέσθη θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο).


Ένα καλοκαίρι που αρχίζει το βράδυ με σεντόνι και κουβέρτα (έστω και πικέ- κουβέρτα όμως!) και ξημερώνει με όνειρα εφιαλτικά και πραγματικές ανησυχίες για το που μας πάνε οι συλλογικοί μας φόβοι-σε παράδοξες τροχιές θα έλεγε κάποιο από τα "αποσυρμένα" εγώ μου...


Ένα καλοκαίρι με μάτια ανοιχτά και κλειστά, υποψιασμένα, ανυποψίαστα, καχύποπτα, σκοτεινά ,εσωστρεφή και χαμηλωμένα.


Ματιές ματαιωμένες και ψυχές φοβισμένες.


Είμαστε οι κληρονόμοι της αναξιότητας, μιας κοινωνικής Ιστορίας που απαγορεύει ρητώς να την κοιτάμε κατάματα διότι δεν το αξίζουμε - με φαιδρή εξαίρεση το να βαυκαλιζόμαστε ομοθυμαδόν μπροστά στο εξωραϊσμένο τοτέμ της. Με ευσεβιστικούς πάντα φόβους και ταπεινωμένους οραματισμούς.