16.

Άλλαξαν πολλά.
Άρχισα ν΄ασπρίζω κι εγώ.Πήρα επιτέλους δίπλωμα,πτυχία και αυτοκίνητο,εδώ και πολλά χρόνια.Αποχαιρέτησα καποιους κοινούς γνωστούς και συγγενείς-σου έστειλα χαιρετίσματα και καλή αντάμωση.Ελπίζω να στα διαβίβασαν.
Ο θόρυβος των ανθρώπων γύρω μου γιγάντωσε.Μέσα απ΄αυτόν γνώρισα και μερικούς πολύ αξιόλογους,που θα ήθελα πολύ να τους είχες γνωρίσει κι εσύ.
Είδα κάποιους από εκείνους του τόπους και τις συγκλονιστικές πόλεις που λέγαμε μικρά ότι θα πάμε μαζί.Ναι,ήταν απομυθοποιημένοι χωρίς την παρουσία σου.Άλλαξα και μάρκα στα τσιγάρα-όχι,όχι δεν το έκοψα και ούτε σκοπεύω.Απέκτησα με κόπους κι ένα σπίτι.Πολύ διαφορετικό από αυτό που ήξερες- αν και φρόντισα να είσαι σε κάθε γωνιά του.Σε λίγο θα βάλω τη φωτογραφία σου εκεί που καιρό τώρα,νοιώθω χρέος μου να μπει-ναι,φτιάχνεται κι αυτό,σχεδόν τελειώνει.
Η ειρωνεία είναι,ότι υποτίθεται πως αυτό λέγεται ζωή!
Αλήθεια, να μπορείς να βλέπεις ή να φαντάζεσαι από εκεί ψηλά την οδύνη και την ηθελημένη πια μοναξιά μου?