" ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ είναι γεμάτα καλαμιές.Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω.Μόνον έτσι έμαθα να ξεχωρίζω τους πιό ανεπαίσθητους συριγμούς,ν΄ακριβολογώ μες στα μυστήρια.
Μιά γλώσσα όπως η ελληνική όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας`άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα`άλλο η πίκρα και άλλο το μαράζι`άλλο τα σπλάχνα και άλλο τα σωθικά.Με καθαρούς τόνους,θέλω να πω,που-αλοίμονο-τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο αυτοί που ολοένα περισσότερο απομακρύνονται απο το νόημα ενός ουράνιου σώματος που το φώς του είναι ο αφομοιωμένος μας μόχθος,έτσι καθώς δεν παύει να επαναστρέφεται κάθε μέρα όλο θάμβος για να μας ανταμείψει.
Θέλουμε-δε θέλουμε,αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιάς αέναης ανταλλάγής ανάμεσα σ΄αυτό που μας συντηρεί και σ΄αυτό που του δίνουμε για να μας συντηρεί:το μαύρο,που δίνουμε,για να μας αποδωθεί λευκό,το θνησιμαίο,αείζωο.
Και χρωστάμε στη διάρκεια μιάς λάμψης την πιθανή ευτυχία μας."
ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ-"Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ".
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ.
Στην a..
11 comments:
Και ξαφνικά, όλα έχουν νόημα: τα βάσανα κι η λύτρωση, η αναμονή και η ανταμοιβή, ο πόνος και η χαρά. Η ζωή δεν είναι γραμμική, κι ας λένε το αντίθετο όλα σχεδόν τ' αστραφτερά "μπλοκμπάστερ" του Χόλλυγουντ - η σημερινή μας μυθολογία, δηλαδή.
η Α. σας ευχαριστεί
και κρατάει αυτό "Και χρωστάμε στη διάρκεια μιάς λάμψης την πιθανή ευτυχία μας."
a..
Θάθελα να μπορώ να ευχηθώ σ' όλους λιγότερο ή και καθόλου μαύρο στην ζωή τους, λιγότερο θάνατο, λιγότερη πόνο... Ωστόσο, το ξέρουμε πια όλοι πως, χωρίς την εμπειρία του μαύρου, το λευκό δεν βιώνεται, χωρίς πρότερη γεύση από θάνατο, δεν την χαίρεσαι την ζωή με τα όλα της, όπως οφείλεις... Και χωρίς νάχεις περάσει, κατά το μερτικό σου, από πόνο και πίκρα, πώς να την ξεχωρίσεις την χαρά και πώς να την τιμήσεις την ευτυχία, ανοίγοντας διάπλατα, όταν σου χτυπήσει την πόρτα;
Πρώτα από όλα ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
Μετά, δεν ξέρω τώρα- έχω συγκινηθεί με όσα διάβασα και δεν μπορώ.
Αγωνίζομαι να ξαναβρώ το παιδί εκείνο που από πολύ νωρίς το χτύπησαν, το αφόπλισαν, το ενοχοποίησαν τόσο άδικα. Μέχρι σήμερα εκείνο το παιδί γυρεύω. Καμιά φορά το βρίσκω, συνήθως το χάνω.
Θέλω να πω -και γράφω πολύ αργά τώρα τις λέξεις αυτές- πως πολύ μαύρο με έλουσε από πολύ νωρίς, αλλά αυτό το κάτι που ίσως λέγεται φως Θεός αγάπη, μ' έβγαζε απαλά χωρίς καλά καλά να το καταλάβω.
Καμιά φορά μου λέω, πρέπει να το αγαπάς και το μαύρο, μη του κρατάς κακία, τι φταίει κι αυτό, και τότε μαλακώνει το καψερό που ούτε το ίδιο δεν θέλει να είναι απόλυτο. Χαζομάρες λέω.
Καλό βραδάκι 7demons και πάλι ευχαριστώ. καλό φωτεινό βραδάκι.
Λάμψεις η ευτυχία. Συμφωνώ βέβαια κι εγώ. Ίσως είναι καλύτερα έτσι.
Τυχερή η α... όπου και αν είναι που έχει τέτοιον εραστή της ποίησης κοντά της .
"Σίγουρα θα πρέπει να' ταν μιά σταγόνα καθαρού νερού στην παιδική του ηλικία ο ήλιος"...(από τον Μικρό Ναυτίλο και πάλι...λίγο παρακάτω)
Προς a....
Η τιμή και η ευχαρίστηση,είναι δικές μου Κυρία μου!
Άλλωστε,το έναυσμα για την ανάρτηση του συγκεκριμένου post,το οφείλω σε δικές σας σκέψεις.
:-)
Αγαπημένε μου e-φίλε,
Πολύ σωστά και όμορφα το λές:όλα έχουν νόημα στον αριστοτεχνικό ιστό,που λέμε Ζωή...
:-)
Αστεροειδή μας,
Υποψιάζομαι ότι έχετε ψιλοπαρατήσει τον Σεφέρη τώρα τελευταία και όλο και περισσότερο κρυφοκοιτάτε προς πιό αισιόδοξες και φωτεινές ποιητικές πηγές!
:-Ρ
Βασιλική μου,
Για το σχόλιό σας δεν θα πω τίποτα.
Μίλησε τόσο πολύ στην καρδιά μου,που η σκέψη μου δεν έχει κανένα δικαίωμα νοητικής επεξεργασίας.
Μένει εκεί και δουλεύει κρυφά,με το μέσα μου παιδί και το φυλάει-ίδιο φυλαχτό...
Ιφιμέδεια,
Ναι,λάμψεις η ευτυχία.
Σαν (κι απο-)τα φτερά ενός μικρού,πήλινου αγγέλου,πάνω απ΄το γαλάζιο του αιγαίου...
Σσσσ......το ακούω...
:-))
Celsius33,
Με κάνεις και κοκκινίζω!!!
Επίσης,έχεις και mail.
:-Ρ
Αντώνη,
Καλώς σε βρίσκω και σε ευχαριστώ για την εύστοχη παρατήρησή σου!!!!
Επίσης,λέω να συστήσω στους λίγους καλούς μου φίλους το blog σου,καθ΄ότι το βρίσκω εξαιρετικό!
:-))
Τούτο μόνο : ελπίζω, πριν να πιάσετε στα στόματά σας τον Σεφέρη, να πλύνατε και τα 7 στόματα με 7 σαπούνια!!!
Σ' ευχαριστώ για το καλωσόρισμα στον κ ό σ μ ο των δαιμονίων. Πάντα αφοπλιστικά τα ταξίδια του Νομπελίστα με παρασύρουν στη δίνη τους και πάντα μου παρουσιάζουν ένα κ ό σ μ ο λίγο πιο φωτισμένο. Σα να φοράω γυαλιά για θέαμα τρισδιάστατο σε δυσδιάστατο κ ό σ μ ο. Γιατί νομίζω υπάρχει μια υπέρ - αισθητή πραγματικότητα που της χρωστάμε... θα σε ψάχνω συχνά στα ηλεκτρονικά κύματα που συνθέτουν κι εδώ έναν τρίτο κ ό σ μ ο :)
Αυτός ο στίχος για την διάρκεια της λάμψης στην οποία χρωστάμε την πιθανή ευτυχία μας είναι πολλά χρόνια τώρα η βάση, το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκα. Και ευτυχώς διαρκεί η λάμψη, δόξα τω Θεώ.
Post a Comment