Ράπισμα.
" Είμαι Κνίτης δίχως Κόμμα,
φέρετρο χωρίς το πτώμα.Λουλουδάκι δίχως χώμα
και μπουκάλι δίχως πώμα.
Μιά Αγάπη δίχως ζάλη,
κέφαλος χωρίς κεφάλι.
Σύννεφο χωρίς αιθάλη.
μιά αυλή χωρίς Εκάλη.
Μωρουδάκι δίχως πάνες,
νταβατζής χωρίς Πουτάνες.
Γειτονιά χωρίς αλάνες,
χασικλής χωρίς τζιβάνες.
Ένα δίχτυ δίχως ψάρια,
πεύκο δίχως κουκουνάρια.
Πλοίο φλάτ χωρίς αμπάρια,
ένα τάβλι δίχως ζάρια.
Κασκαντέρ,Ταρζάν και τσίτα,
κομπαρσάρα-κομπαρσίτα.
Ήρωας και μαιμουδίτσα,
καλλιτέχνης,πουτανίτσα.
Καντηλάκι σε ξωκλλήσι,
καλλιτέχνης δίχως κλίση.
Γκόμενα λίγο πριν κλείσει,
πρόβλημα χωρίς μιά λύση.
Είμαι γάτος,είμαι γάτος,
αλανιάρης και φευγάτος.
Χαμαιλέων,κουκουβάγια,
Του Χριστού έχω τα βάγια.
Τα κουνάω,πανηγυρίζω
μα το βράδυ σαν γυρίζω,
ο Μεγάλος Σκηνοθέτης,
ο αστυνόμος,ο εφέτης.
Ο μπακάλης ο ντελάλης,
ο θεός της βιοπάλης.
Με ξερνάει,με ξεφωνίζει,
τη ζωή μου μαγαρίζει...."
Ο φίλος Ανεξάρτητος ,το έχει συνοδευτικό τραγούδι στο ποστ που ανέβασε.
Πήραμε το θάρρος να παραθέσουμε εδώ τους στίχους,απο το ηχηρό ράπισμα του Τζίμη Πανούση.
9 comments:
7, αν θέλετε, μπορώ να σας δώσω μια σειρά από λινκς για τις λαμέ ζωές του τίτλου...
;-))
Θα μπορούσε να είναι και τίτλος του έργου που ενθέσατε. Οι άνθρωποι τελικά δεν μπορούν να αντέξουν πολλή πραγματικότητα, όπως λέει και ο Έλλιοτ, τη δική τους θα προσέθετα εγώ. Έχουν ανάγκη τις "ζωές των άλλων", τις πιο λαμπερές και ευκολοδιάβατες για να ελπίζουν ακόμη στο όνειρο της δικής τους ανατροπής.
ο τζιμακος ειναι μεσα στους φανταχτερους;
σιδερο ειναι στην εικονα;
Αστεροειδή,
Ευχαριστούμε,αλλά πιθανολογούμε ότι έχουμε υπόψιν μας,τα ίδια,λινκς βλαχογκλαμουριάς!
Αγαπητή μας κυρία doratsirka,
Δεν διαφωνούμε ακριβώς,αλλά αυτή ακριβώς την "φανταχτερή"-και χωρίς ουσία-ζωή,θέλαμε να χλευάσουμε ελαφρώς με το ποστ μας.
Κι ευτυχώς που οι δικές μας ανατροπές,είναι ακόμα προσανατολισμένες σε εντελώς αντίθετα πράγματα!!!
(μεγαλή κουβέντα δεν λέμε πάλι-γνωρίζοντας το ευμετάβλητο ανθρώπινων και δαιμονικών φύσεων... )
Τη ζεστή μας Καλησπέρα!
OnomatoDosia,
Ο Τζιμάκος ΔΕΝ είναι μέσα στους φανταχτερούς-γι΄αυτό και ο τίτλος του τραγουδιού του είναι "Ράπισμα".
Στη φωτο είναι το "Σίδερο σιδερώματος με καρφιά" του Man Ray.
(κάπου στις 2 πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα-δεν ενθυμούμαστε ακριβώς πότε.Εκτίθεται στο MoMMA).
Την Καλησπέρα μας Φίλε απο μια σχεδόν καλοκαιρινή (κωλο)Αθήνα!
:-))
καλοκαιρινή (κωλο)Αθήνα!
μην μου κατηγορεις την μελλοντικη μου πολη...
καλο βραδυ.
θα βουλιαξει αυτο το λεκανοπεδιο.καλα μελι εχει και μαζευονται ολοι εκει...;
Αργείς ρε 7, αλλά όταν ανεβάσεις κάτι ε, αυτό κάτι μας λέει...
Ξεμυτώντας λίγο από την αφάνεια και τη σιωπή μου σε καλησπερίζω από μια καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη του Αη Γιωργιού σήμερα, μέρα υπέροχη γεμάτη θαύματα γεμάτη μάγια... βοήθειά μας!
Έρχεται η στιγμή ν' αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις... κι άλλοι διαλέγουν τα λαμέ και τις λάμιες κι άλλοι τα μεταξωτά διάφανα μαλακά υφάσματα που εκθέτουν μόνο την ψυχή τους χωρίς κωδωνοκρουσίες και πολλά πολλά...
Ας είναι όλοι καλά, καθένας έχει τον δρόμο του και τα υλικά από τα οποία φτιάχτηκε...
Τουλάχιστον ας μην επιβάλλεται το λαμέ φωνακλάδικο στο σιωπηλό μετάξι ή και στο τρίχινο το ταπεινό...
Σε επιθύμησα βρε... πολλά φιλιά!!!
Onomatodosia,
Να το ξανασκεφτείς.
Είναι σαν να σκέφτεσαι να μετακομήσεις στο Amman ή στο Haleb!
Δεν έχει μέλι η Αθήνα.
Την Καλησπέρα μου απο τη γύφτισσα πόλη.
(ομως,τους Rom τους αγαπάμε...)
Πολυχρονεμένη μας Μακεδόνισσα,
Σε πεθυμήσαμεεεεε
ΠΟΛΥ.
υγ.Το σχολιό σου-όπως πάντα-ένα κόσμημα ακριβό για την καρδιά μας...
7,αααχ! για να δουμε ,τι θα δουμε!
Onomatodosia,
Ok φίλε.Όλα καλά θα είναι για σένα.Άλλωστε εν πολλοις οι ξεχωριστοί άνθρωποι δεν είναι αυτοί που μπορούν κι ομορφαίνουν ακόμα και τ΄ασχημότερα?
Κι εμείς υποψιαζόμαστε ότι ανήκεις παλαιόθεν στην κατηγορία των ξεχωριστών!
Post a Comment