
Meiner Mutter.
Κι όταν έσβησε την αποθέσανε στη γη.
Άνθη φυτρώνουν, πεταλούδες παιχνιδίζουν πάνωθέ της...
Ήταν τόσο αλαφριά που μόλις βάραινε το χώμα.
Πόσος πόνος χρειάστηκε για να την κάνει τόσο ανάλαφρη!
Bertolt Brecht - 1920.
Στον Alex.
Μηδενική ανοχή στη Βλακεία και στην Ανεντιμότητα.

Meiner Mutter.
Κι όταν έσβησε την αποθέσανε στη γη.
Άνθη φυτρώνουν, πεταλούδες παιχνιδίζουν πάνωθέ της...
Ήταν τόσο αλαφριά που μόλις βάραινε το χώμα.
Πόσος πόνος χρειάστηκε για να την κάνει τόσο ανάλαφρη!
Bertolt Brecht - 1920.
Στον Alex.
5 comments:
Εξαιρετικά ευγενές, 7 μας...
:-(
Υπέροχο... σε ευχαριστώ!
Πολυ τρυφερο, 7 μας. Πολυ!
Είναι η απουσία ελαφριά μα έχει τόσο βάρος!
Αχ, τι καλό που ήταν αυτό 7, τι καλό και παρηγορητικό... Να είσαι καλά ευαίσθητο αγόρι...
Καλό μας βραδάκι, απαλό κι ελαφρύ...
Post a Comment