Monday, June 11, 2007

Μακρινό πέταγμα...



Meiner Mutter.

Κι όταν έσβησε την αποθέσανε στη γη.

Άνθη φυτρώνουν, πεταλούδες παιχνιδίζουν πάνωθέ της...

Ήταν τόσο αλαφριά που μόλις βάραινε το χώμα.

Πόσος πόνος χρειάστηκε για να την κάνει τόσο ανάλαφρη!

Bertolt Brecht - 1920.

Στον Alex.

5 comments:

John D. Carnessiotis "Asteroid" said...

Εξαιρετικά ευγενές, 7 μας...
:-(

Alex A. said...

Υπέροχο... σε ευχαριστώ!

Anonymous said...

Πολυ τρυφερο, 7 μας. Πολυ!

Aντώνης said...

Είναι η απουσία ελαφριά μα έχει τόσο βάρος!

Βασιλική Ν. said...

Αχ, τι καλό που ήταν αυτό 7, τι καλό και παρηγορητικό... Να είσαι καλά ευαίσθητο αγόρι...
Καλό μας βραδάκι, απαλό κι ελαφρύ...