Μεσοβδόμαδα και περπατούμε απογευματάκι άσκοπα σε λαϊκά στενά,εκεί που παραδόξως,τα παιδιά ξέρουν να παίζουν ακόμη στους δρόμους.
Ένα 10χρονο σκατόπαιδο,ξαφνικά και με ύφος διεκδίκησης φωνάζει: "Juliet!".
Κι αμέσως μια φωνούλα ναζιάρικη κι απονήρευτη,από ένα λίγο μικρότερο κοριτσάκι,με χεράκια που χορεύουν στον αέρα και σώμα αερικού του απαντά: "Romeo!"
"Romeo μου!!!"
"Με ζήτησες καλέ μου?".
Τέτοιες στιγμές είναι που η πραγματική Τέχνη,δικαιώνεται.
Όταν ερμηνεύεται και δύναται να εισχωρήσει σε καρδιές κι αισθήματα παιδιών.
Πριν λίγο καιρό,στο Guggenheim της Νέας Υόρκης,ανάμεσα στα αριστουργήματα του 20 ου αιώνα,είδαμε και την "καλλιτεχνική' παρέμβαση μιας κινέζας λούγκρας που ήθελε να προκαλέσει θόρυβο: έναν περιβαλλοντικό βιασμό,μια χυδαία και ψυχωσική παρέμβαση στην ήδη κατεστραμμένη Φύση. Ένα έμεσμα για το οποίο είχαν θανατωθεί δεκάδες,πολλές δεκάδες άγρια ζώα.Μια ερμηνεία του τίποτα για χάρη του τίποτα.
Η Τέχνη δεν το έχει ανάγκη Τέχνη όταν τιμά το όνομά της , μιλά από μόνη της και περνά τα μηνύματά της.
Χωρίς μανιέρες,μπροσούρες,συλλογιστικές και βαριά βιβλία ερμηνευτικής του "τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης",από ξινισμένους,αλαζόνες κι ανέραστους κριτικούς.
Χωρίς fake,σαλεμένους καλλιτεχνίσκους που την έλλειψη ταλέντου και την ζουρλαμάρα τους τις βαφτίζουν "Τέχνη" κι ανατροφοδοτούν με καιροσκοπισμό και κέρδος προσωπικό, ένα σύστημα κλειστό κι ανέμπνευστο, ρηχό, φαιδρό, προορισμένο τάχα μόνο για "μαικήνες" και "αληθινούς λάτρεις" της Δημιουργίας. Ένα σύστημα που δεν προσφέρει ποτέ τίποτα στον κόσμο,πέρα από τη βαρετή και ανούσια ύπαρξή του-και πέρα από τη διατήρηση του νταβαντζρίσματος τεραστίων χρηματικών ποσών και κενής δόξας στα "εκλεκτά" του μέλη...
Ένα σύστημα ψυχρό,νεκρωμένο από πάντα με υπηρετίσκους που μη έχοντας αλλού καταφυγή και δυνατότητα προσωπικού στίγματος στον κόσμο,αυτοπροσδιορίζονται ματαίως μέσα απο το δυσ-νόητο και τελικώς ακατ-ανόητον κόσμο της αυτοαποκαλούμενης "υψηλής τέχνης των ολίγων"....
Ευχαριστούμε,αλλά δεν θα πάρουμε.
8 comments:
Say it Goldenmouth!!!!!
(το "πεσ' τα Χρυσόστομε, μού πεφτε λίγο)
η τέχνη είναι πάντα απλούστερη απόσο νομίζουμε έτσι δε λένε? χαιρετισμούς συνάδελφε!
διαστροφικο ον ο ανθρωπος..τι περιμενες απο ενα ον που χεζει εκει που τρωει και κανιβαλιζει το ειδος του χωρις τυψεις?
να εχει και ανησυχιες αλλου ειδους?
Απ΄' όλ' αυτά κρατάω την φρέσκια ιστορία σας, 7... το πραγματικό περιστατικό, που αφηγείσθε: street art από μόνο του!
Ως προς τα υπόλοιπα.. χμμμ... Στον καθένα η Τέχνη, που του ταιριάζει!
;-)
ίσως η τέχνη να κρύβεται σε ένα μικρούλη αυτοσχεδιασμό της στιγμής :)
Ioudas,
Απλά τη γνώμη μας είπαμε-κι απ΄ότι βλέπουμε συμφωνούν αρκετοί!
:-))
Συάδελφε,
Η Τέχνη αν μη τι άλλο,οφείλει να επικοινωνεί και να μιλά στις καρδιές των ανθρώπων.
Κι εκεί μόνο τα απλά πράγματα μιλάνε-που για να επιτυγχάνουν ένα τετοιο στόχο,μόνο φαινομενικά είναι απλά,με δυναμική εξέχουσα όπωςα αρμόζει στην πραγματική Τέχνη...
Την Καλησπέρα μας!
exofthalmi,
Σιωπλώς συμφωνούμε...
Αστεροειδή,
Στον καθένα η "πετριά" που έχει και ό τρόπος που την εκφράζει.
;-)
Αντωνάκη μας,
Ο αυτοσχεδιασμός της στιγμής είναι ζωτικός για την Τέχνη γιατί είναι η σύλληψη του πρώτου σπινθήρα,που γεννά ή δίνει διάσταση άλλη σε ένα έργο!
O καθένας με την Τέχνη που του αξίζει.
Τα παιδιά μπορούν να απομυθοποιήσουν και μυθοποιήσουν τα πάντα.
Θράσο,
Σαφώς κι ο καθείς με την Τέχνη που μπορεί να προσ-λάβει.
Αρκεί να μη μας ζαλίζουν τον έρωτα διάφοροι δήθεν "ειδικοί", που λόγω συντεχνιακής ιδιοτέλειας,προωθούν την ασχήμια,την πεζότητα,την κενότητα και την ψύχωση για Τέχνη.
(κι εδώ να αντιδιαστείλουμε τη δημιουργική ενίοτε τρέλα του καλλιτέχνη από τα παρανοικά σκουπίδια που κάποιοι πλασάρουν για "Τέχνη"... )
Τα παιδιά-όταν δεν τα σιχαινόμαστε για την πρωτόγονη συμπεριφορά τους-είναι οι πλέον ειδικοί στο να δομήσουν,να ερμηνεύσουν,να μορφοποιήσουν και γιατί όχι,να αποδομήσουν την Τέχνη!
Την Καλημέρα μας απο μια γοητευτική και προβληματική Μύκονο!
:-)
Post a Comment