Η Κυριακή μας είχε αυτούς:
(επικίνδυνα σε θέλω!)

Αλλά και αυτή την κούκλα :
Φυσικά όμως δεν θα μπορούσε να μην έχει Kaiser Chiefs !!!!!!!
Αλλά χαλάλι του, είναι απίστευτο τυπάκι.
Και μετά από 2 ώρες ήρθε η μεγάλη, η πολύ μεγάλη στιγμή :
R . E . M !!!!!!!
Γιατί ό " ο παλιός είναι , πάντα, αλλιώς " - όσο "ωραίος" κι αν είναι ο "νέος" ...
Και μετά η σειρά του "The one i love". Για να θυμηθούμε μελωδικά τι αφήσαμε πίσω και να βουρκώσουμε...
Ένα στάδιο κατάμεστο, με υψωμένα χέρια να εκφράζει αυτά που μόνο η αληθινή μουσική μπορεί να βγάλει από την κρυψώνα της ψυχής , άνθρωποι από επιλογή μακρυά από το "εύκολο" και φτηνό των χλιδάτων σουξέ. Ένας κόσμος γεμάτος ηλικίες, ένας κόσμος που θες να τον αγκαλιάσεις σφιχτά, ζεστά και άδολα.
Και πως αλλιώς θα μπορούσε να κλείσει η γητεμένη βραδιά, αν όχι με τον λατρεμένο μας Ύμνο ?
" Losing My Religion " ...
( ω ναι, τα 7 εδώ δακρύζουν).
( έι ψιτ, κύριος με τα πορφυρά. Το ξέρουμε δεν είσαι εσύ.
Και δεν είσαι εδώ απόψε.
Είναι Σάββατο 27 Ιουλίου του 1985.Είσαι στο Καλλιμάρμαρο, και ακούς Cure και
Clash.
Κι είσαι μόνο 16...)
;-)
υγ.Τι να κλάσει η κάθε fake τσικονε...

23 comments:
ωραία χωρίστρα. και χωρίς αρχή φαλάκρας. παρά το προχωρημένο της ηλικίας σου. :-)
μπράβο.
Thanks, αλλά σε ποιόν αναφέρεσαι?
Χρόνια τώρα... losing my religion!!!!
By the way... 27 Ιουλίου του 85 ζούσα τα καλύτερα γενέθλια της ζωής μου!
Αντώνη μας,
Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια
Και ο καημός της...
Χαιρόμαστε που ζούσες τα καλύτερα γεννέθλιά σου.
Να δεις πως θα σου άρεσε αν ήσουν εκεί!
(αν και υποθέτουμε ότι εσύ τότε θα ήσουν...6 ετών???!!!).
Η "Θεά" Μελίνα είχε κάνει το θαύμα της,σε μια Αθήνα που κάβλωνε και ξεκάβλωνε ξενέρωτα πάνω στα τραπέζια των σκυλάδικων παραλιακής τε και εθνικής.
Θυμάμαι πριν από καμιά δεκαριά χρόνια που είχαν δώσει η REM, μία αξέχαστη συναυλία στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά.
Συμφωνώ και επαυξάνω τι να κλάσει η κυρία Τσικόνε!!!
Ωραία περάσατε, λοιπόν, και τα 7 εκείνο το βράδυ της μόλις προχθεσινής, όπως ωραία είχατε περάσει και ένα άλλο βράδυ πριν από 23 χρόνια...
Ηθικόν δίδαγμα: δεν σταματάμε ποτέ να περνάμε ωραία, όσο κι αν περνούν στο μεταξύ τα χρόνια... ευκαιρίες για να περνάμε ωραία θα έρχονται πάντα, θα υπάρχουν πάντα... αρκεί να το ξέρουμε, να το πιστεύουμε αυτό και να μη τις χάνουμε!
Εν τάξει;
Υ.Γ.: Μα για νάχετε τέτοια θέα προς την σκηνή ανεμπόδιστη... τι στο καλό... στο VIP Section ήσασταν;
;-)
Pavlos,
Μαζί σου!!!
(έχοντας ζήσει αυτά,εκείνα και άλλα πολλά,σχεδόν χαιρόμαστε για την ηλικία μας-έτσι για να σκάσουν κάτι νιάνιαρα- πρόβατα που βυζαίναν δαχτυλάκι,τότε!)
Αστεροειδή μας,
Ηθικό δίδαγμα Νο ένα:
Σταματάμε να περνάμε ωραία.
Όλο και πιο συχνά.Επιλογή,φυσική εξέλιξη των πραγμάτων,μελαγχολία,κλπ,κλπ...πάντα θα υπάρχει μια ταμπέλα.
Ηθικό δίδαγμα Νο τσβάι:
"Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει!".
Ναι.Στα καρά- VIP ήμασταν.Μαζί με τόσο ετερόκλητο κόσμο,που σηκώνει νέο post από μόνο του.
ωραίος γκρούπι και του λόγου σου είσαι :) μπράβο που πέρασες καλά, θα είχε πολύ κόσμο φαντάζομαι. Εγώ είδα το Σαββατο τη Μόνικα στο θησείο. (γκρούπι της ομοίως-22 είναι :))
τι θύμισες! ανατριχιαστικές.
http://www.youtube.com/watch?v=I07o0lKQtzA
κάπου εκεί μπροστά χοροπηδούσαμε και εμείς. και του 2005 στην μαλακάσα ήταν ότι καλύτερο χρόνων...
Kaiser chiefs και REM, να σου βγάλω το καπέλο που είσαι φαν, αλλά τους άλλους δύο ούτε να τους φτύσω. Γούστα είναι αυτά βεβαίως, αλλά οκ, με έτρωγε η γνώμη μου και την είπα :).
Αυτό του 85 παραμένει και για μένα κορυφαία στιγμή στη συναυλιακή μου "καριέρα"-κι ας ήμουν ήδη 18 :Ρ.
Φυσικά είχα πάει κυρίως για τους Cure και τους Depeche λιγότερο για τους άλλους αλλά ήταν ένα ανεπανάληπτο διήμερο.
@ Celsius33: πιο fake καλλιτέχνη από τη Μόνικα δεν έχω ξαναδεί. Ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο που μιμείται την πληγωμένη-προβληματισμένη έφηβη. ΕΛΕΟΣ! που φωνάζουν και στας Επιδαύρους!
Ο Ιασονας ήταν εκεί, λίγο πιο πίσω σας, σας είδε με τον Γιάννη αλλά δεν σας μίλησε ο μπούρδας....:-)
Συνάδελφε,
Ε,όχι και γκρούπι τώρα στα γεράματα!
Απλώς δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε στους R.E.M.
b|a|s|n\i/a,
ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ!!!
Έτσι,για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να ενθυμούμαστε εμείς οι παλαιότεροι.
Λατρεμένε μας Προδότη,
Δίκιο έχεις.
Εμάς μας αρέσουν βέβαια,αν και επ' ουδενί δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τα ασύγκριτα.
Κούκλα,
Μη λες κουλά!
Σε ένα παλλόμενο και κυρίως νεανικό πλήθος,θα ερχόταν το παιδί να μιλήσει σε δύο πουρά?
Θα ήτο βίτσιο...
υγ.Και μη ξαναπείς "μπούρδα" το παιδί-ένα μικρό διαμαντάκι είναι, σαν την Άννα και την Αντιγόνη!
:-)))
Πωπω τι ωραία περιγραφή! Πολύ ζωντανή και πολύ ροκ!
Να'στε καλά να γκρινιάζετε, να δακρύζετε και να περνάτε ωραία!
REM... λύκειο... Βασίλης, Μαριλένα, Δημήτρης...
:)
τελικα όλοι τα ίδια νιώσαμε στο Καλλιμάρμαρον! κι ας μας είχαν για Τσαούσους & Τσαούσες!!!
άπαιχτο το σχόλιο σου για τον Κάιζερ των Τσιφς!!!
αυτό που ζήσαμε ήταν μια ροκ συναυλία, το άλλο - στην κλασμένη από σε ΤσικόνοΜαντόνα, ήταν ένα λάιβ βίντεοκλιπ!
Ιφιμέδεια
(χωρίς προσδιορισμούς-είναι γνωστό παλαιόθεν ότι σε Λατρεύουμε!),
Ευχαριστούμε.
Στις ευχές θα θέλαμε και το -απραγματοποίητο φευ- να γίνουμε πάλι 16!
Γλυκιά μας Σοκολάτα,
Τι νεανικές,προσωπικές σου εικόνες σου θυμίσαμε κι εσένα τώρα,εκεί μακριά που είσαι,ε...
Γιάννη,
Μια αληθινά Rock συναυλία!
:-)))
Post a Comment