Καταμεσής.

Σήμερα κατά τις 10.
Φανάρι στην αρχή της Αλεξάνδρας που μου σπάει τα νεύρα συχνάκις.
Χαζεύω τον κόσμο γύρω μου μέσα στο κρύο και στη γενικότερη κατήφεια. Ξαφνικά παγώνω.
Στ΄αριστερά μου,επάνω στο διάζωμα,μια ηλικιωμένη ετοιμάζεται να περάσει το άλλο μισό του δρόμου. Ντυμένη φτωχικά,κρατά στο δεξί της χέρι έναν ορθοπαιδικό κηδεμόνα και ψιλο-κουτσαίνει. Γυρίζει το κεφάλι της στ΄αριστερά και κάτω με μια κίνηση τουλάχιστον ευγενική.
Από το χέρι αυτό κρατά το λουράκι του σκύλου της.
Ο σκύλος,ένας χαμηλόσωμος,μαλλιαρός και μαύρος μούργος,την κοιτά στα μάτια.
Ετοιμάζονται να διασχίσουν την άνοδο.
Ο σκύλος έχει ένα μόνο πίσω πόδι-κι αυτό παράλυτο. Σίγουρα μερίμνησε και τον πήγε σε γιατρό.
Το θέαμα που αντικρίζω για δευτερόλεπτα είναι συγκινητικό και ακραία μοναδικό.
Στο σκυλάκι έχουν εφαρμόσει από τη μέση του και κάτω μια ειδική κατασκευή-απλή και εύχρηστη. Δύο ρόδες από καροτσάκι λαϊκής,με την απαραίτητη μεταλλική συνδεσμολογία επιτρέπουν στο ζωντανό να κουνά τα μπροστινά του πόδια και να μετακινείται με τις ρόδες. Διασχίζουν το δρόμο σκυφτοί και οι δύο.
Θέλω να τραβήξω φωτογραφία,αλλά τα αισθήματα της στιγμής το απαγορεύουν ως τουλάχιστον άηθες και προσβλητικό για το παράδοξο αυτό ζευγάρι της μοναχικότητας.
Σχεδόν ντρέπομαι για τα προβλήματά μου-που δεν είναι ούτε λίγα,ούτε απλά. Πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να παρκάρει το αυτοκίνητο,να βγει έξω και να πει και στη γηραιά κυρία μια καλημέρα και να χαϊδέψει για λίγο το ταλαίπωρο,στωικό ζώο-αλλά το φανάρι ανάβει πράσινο,η πουτανοαλεξάνδρας δεν έχει πουθενά χώρο για στιγμιαία στάθμευση και το εσωτερικό κριτήριο ευαισθησίας και αλληλεγγύης μου,είναι (πάλι) αδύναμο...



Τρεις ώρες μετά στο Νοσοκομείο.
Μιλώ στο τηλέφωνο με "θεούσα"-αυτές των εκκλησιαστικών και παρεκκλησιαστικών οργανώσεων που σιγά-σιγά γερνούν εν παρθενία και φθίνουν ως φαινόμενο.
Ακούω μια φωνή ζεστή,ευπρεπισμένη,με τέλειο συντακτικό και καλοδιαλεγμένες λέξεις που δεν προκαλούν,δεν κάνουν επίδειξη,αλλά δίνουν στ΄αυτιά και στο μυαλό του συνομιλητή τη βεβαιότητα ότι η κουβέντα έχει νόημα και ζεστασιά.
Τη ρωτώ για τη ζωή της.
Στα 70 κάτι,συνταξιούχος του δημοσίου,με δύο πτυχία,ένα της κλασσικής Φιλολογίας και ένα της Νομικής.Γηροκομεί την υπέργηρη και κατάκοιτη μάνα της-γι΄αυτό και δεν μένει σε αδελφότητα.
Γεννήθηκε σε κάποιο μακεδονίτικο χωριό. Σχολείο ξεκίνησε στα 14 και έκανε τις τάξεις του δημοτικού δυό-δυό.Στη συνέχεια Αθήνα για σπουδές,οργανωσιακή αδελφότητα και δουλειά.
Εκ γενετής ΤΥΦΛΗ-όλα όσα κατάφερε,τα πέτυχε με ανείπωτες δυσκολίες,με Μνήμη εξασκημένη να αποθηκεύει και να ανακαλεί λειτουργικά κάθε στιγμή και με τη γραφή Μπράιγ-"έχω μια τεράστια βιβλιοθήκη σπίτι μου,όλα σε Μπράιγ" μου είπε με μια δόση κοριτσίστικής παιδικότητας κάποια στιγμή."Και με πίστη στο Θεό" συμπλήρωσε...
Ήθελα να της πω ότι θέλω να την γνωρίσω από κοντά και να της δώσω ένα φιλί στο μάγουλο-φυσικά οι εσωτερικές απαγορεύσεις μου, έκαναν την παρόρμηση να μην εκφραστεί....