Saturday, December 07, 2013
Μάτια.
Σαν κι απόψε, έκλεισες από δω τα μάτια, αφήνοντάς μας παγωμένους.
Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αμέσως τα άνοιξες εκεί απέναντι κι έγινες ξανά, σε πείσμα του χρόνου που δε σε καταδυναστεύει πια, το κορίτσι που ήσουν, το κορίτσι που δε γνώρισα, και που γελούσε και μαχόταν, πολύ πριν με γεννήσεις.
Δεν ξέρω ποιους συνάντησες και είδες. Ξέρω όμως ότι αγκάλιασες πάλι τη Μαρία μας.
Κι αυτό μου φτάνει.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)


1 comment:
Είναι σίγουρο ότι τριγυρίζει μέσα στην καρδιά σου. Και βλέπει πια με τα δικά σου μάτια. Και ότι σε αγαπάει μέσα από τη δική σου αγάπη.
Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.
Post a Comment